Od Samanthy CD Kazumy

- Dobrze, będziesz szpiegiem - powiedziałam nawet nie zwalniając. Byliśmy coraz bliżej naszego celu, a nadal nie zaczęło padać. Trochę mnie to zasmuciło, no trudno, dziś sobie nie pobiegam po białym puchu. Gdy dotarliśmy nad ten majestatyczny wodospad, zerwał się silny wiatr, który spowodował upadek jednego z drzew. Miłe przywitanie, nie ma co. Odskoczyłam instynktownie w tył, a basior jedynie cofnął się w prawo. Spojrzeliśmy po sobie.
- Wszystko okey? - zapytałam.
- ...

<Kazuma? Drzewa atakujo >

Od Kazumy CD Samanthy

- Szpieg. - padło z moich ust. W odróżnieniu od moich sióstr, które zawsze zmieniały stanowisko, ja zawsze brałem to samo. Nie wiem dlaczego, chyba jakiegoś specjalnego powodu nie ma, po prostu jakoś tak wychodzi. Zawsze jestem szpiegiem, zazwyczaj jednym z najlepszych. Tak przynajmniej mówią inni, jednak to zazwyczaj niezbyt zadowolonym głosem. Szpiegowanie nigdy nie przychodzi łatwo, czasami robię to jednak nie zauważając tego. "Szpieg" - mówią później, oskarżalskim tonem. Moje przepraszające słowa idą na nic, zawsze twierdzą, że kłamię, i tak naprawdę podsłuchiwałem. Obelgi i wszystko inne znoszę cierpliwie, aczkolwiek nie jest to przyjemne, tak więc nie wiem, dlaczego zawsze wybieram to stanowisko. Dlatego, że jestem w tym taki dobry? Szpiegowanie to niby moje przeznaczenie? Ech, jakoś nie chciałbym, żeby to się okazało prawdą.
Samantha?

Od Renn CD Calben'a

- O, o, mogę być medykiem! - uśmiechnęłam się wesoło. W każdej poprzedniej watasze pełniłam inną funkcję, raz nawet delta mi się trafiła, ale każdą watahę w końcu opuszczałam.Zawsze tak będzie, prawda? Dopóki ja i moje rodzeństwo nie znajdziemy sobie jakiegoś miejsca, to nasza wędrówka nie będzie się kończyć... Dobra, wracając do teraźniejszości. Co prawda, nigdy nie byłam medykiem, chociaż znam się trochę na ziołach. Znając życie, nie zostanę tu długo, więc najpewniej nie będę musiała się z tym trudzić. Chociaż, mogłoby to być zabwne, prawda?
- Znasz się na tym choć trochę? - spytał zmieszany Calben, patrząc na mnie, chyba nieco zirytowany. Ach tak, mam to do siebie, że jestem ekstremalnie denerwująca.
- No tak, tak. - uspokoiłam basiora, pomijając fakt, iż znam się tylko trochę, troszeczkę. Cóż, niech się tym nie martwi, ja już coś wykombinuje!
Calben?

Od Samanthy CD Kazumy

To o czym opowiadał basior brzmiało nieprawdopodobnie, jednak tylko na początku. W resztę byłam wstanie uwierzyć.
- Skoro tak mówisz - powiedziałam dalej się uśmiechając - Chodź, mamy jeszcze trochę terenów do zwiedzenia - dodałam.
- To teraz gdzie?
- Nad wodospad Skyline.
- Czy tak się przypadkiem nie nazywa Alfa Lupusa? - rozbawiony, podniósł jedną z 'brwi'.
- Hah, tak. I zgadnij kto go tak nazwał... - odparłam, przewracając oczami. Spojrzałam w niebo chcąc sprawdzić czy nie zanosi się czasem na deszcz lub, co lepsze, śnieg. Uśmiechnęłam się pod nosem widząc chmurki kolorze szarym. - Musimy się trochę pośpieszyć - rzuciłam, zaczynając iść - A tak w ogóle, jakie chcesz pełnić stanowisko?

< Kazuma? :v >

Od Kazumy CD Tris

- Dobrze, a więc powiedz mi, gdzie jest Wataha Pyxis. - rzuciłem chłodno w stronę wadery, zatrzymując się na chwilę. Nastała cisza, bowiem wadera nie wiedziała. - A więc, jeśli pozwolisz, to wydaje mi się, że przyszedłem stamtąd, więc i tam się udam. - powiedziałem, a od wilczycy nadal ani słowa. Odszedłem więc, nie ma co tu stać i rozmawiać z taką wrogo nastawioną. Najchętniej rozwiązałbym to pokojowo, ale takim to akurat trzeba dać znak, że nie mogą tobą pomiatać. Jeśli nie dasz takiego znaku, to już się nie odczepią. Usłyszałem za sobą ciche kroki. Nie musiałem się nawet odwracać, by wiedzieć, że to ta wadera z przed chwili. Szła za mną, jednak nie zareagowałem. Miałem rację co do terenów mojej watahy, skąd wiem? A stąd, że wyczułem zapach Samanthy, czyli mojej alfy.
Tris?

Nowy sojusz~!

Zawarliśmy sojusz z blogiem...

Akademia Flirtu!

Od Kazumy CD Samanthy

- Kazuma... Co właściwie stało się przed waszym spadnięciem z nieba prosto na nas? - spytała się alfa watahy Pyxis. Spojrzałem na nią z lekkim uśmiechem na pysku, bowiem teraz, jak o tym pomyślałem, uznałem tą małą przygodę za absurdalną, głupią, i pewnie byłaby też zabawna, gdyby nie to, że brałem w niej udział. Postanawiam jej odpowiedzieć szczerze, bo nie powinno się kłamać swojej alfie, to wiem dobrze, poza tym, kłamię tylko, jeśli muszę.
- Cóż... Obudziliśmy się w tamtym świecie, a obudziły nas krzyki giganta, który chciał nas ugotować. - zacząłem, zachowując wyprany z emocji głos. Samantha zaśmiała się cicho,a ja kontynuowałem. - Oczywiście zaczęliśmy uciekać, było to chyba jedyne logiczne wyjście, biorąc pod uwagę to, że olbrzym mówił w języku innym, niż ten do którego jesteśmy przyzwyczajeni. - tutaj spoważniałem. Nadal zastanawiało mnie to, jak znaleźliśmy się w tamtym świecie, i czym dokładniej było to dziwne coś, w co wskoczyła Renn. Najpewniej będę się nad tym głowił do końca życia... - Potem napotkaliśmy gigantyczne, plastikowe, wręcz krwiożercze lalki, które usilnie próbowały nas staranować. - brnę dalej, wiedząc, że najpewniej ośmieszam się teraz przed nią, ale prawda przede wszystkim. - Po czym naszym oczom ukazały się kryształki, na które wskoczyliśmy. Okazały się być smokami. - mój głos pozostaje pozbawiony emocji, pomimo tego absurdu, który mówię.
- I ja mam w to wierzyć... - Samantha zaśmiała się głośno. Ja jedynie uśmiechnąłem się lekko pod nosem.
- Cóż, to, że nagle pojawiłem się na niebie i spadłem prosto na ciebie, to chyba dość dobry dowód, żeby mi wierzyć? - odwzajemniam uśmiech wadery, unosząc lekko konciki ust.
Samantha?