Od Calbena CD Renn

Kiedy reszta wilków odeszła w swoje strony, przez chwilę milczałem, zastanawiając się czy jakikolwiek sens miałoby poproszenie wadery, aby jeszcze raz spróbowała wyjaśnić mi o co tak właściwie jej chodziło z tym olbrzymem, garnkiem i "dziwnym czymś", ale stwierdziłem, że tylko zmarnowałbym swój czas.

- Renn, prawda?

Skinęła radośnie głową, więc kontynuowałem.

- Zwykle członkowie innych watah nie mają prawa wstępu na tereny nie należące do ich watahy, więc pokażę ci granice. W tej chwili znajdujemy się w wejściu do Lasu Euphoria - powiedziawszy to, skinąłem głową w stronę drzew, między którymi zniknęły alfy pozostałych watah wraz z rodzeństwem wadery - który jest terenem neutralnym. Kiedy przekroczysz którąś z granic, mieszkańcy danego terenu mają prawo zrobić z tobą właściwie wszystko, więc lepiej na nie uważać.

- Okay.

- Granic między nami, a watahami Lupusa i Pyxis nie sposób przeoczyć, bo są nimi głęboki na kilkaset metrów kanion i wysokie, daleko ciągnące się pasmo górskie. Po prostu nie przekraczaj ich, kiedy je zobaczysz, a będziesz bezpieczna. To właściwie tyle, jeśli chodzi o zasady bezpieczeństwa - westchnąłem - Teraz przydzielimy ci jakąś funkcję, ale do tego potrzebna mi jest wiedza, czym chciałabyś się zająć w watasze.

- A dokładniej..? - zapytała wadera, majtając na boki swoim długim ogonem.

- Bronienie, strzeżenie, nauczanie, leczenie i tak dalej - wyliczyłem.

Renn?

Wow, patrz, jednak pokonałam swój zanik weny

Od Tris CD Kazumy

Basior powoli odchodził.
-Zaczekaj. Jeśli pójdziesz dalej zabłądzisz jeszcze bardziej- powiedziałam głosem wypranym z emocji. Wilk jednak nadal uparcie szedł przed siebie. Podeszłam do niego na tyle szybko na ile mogłam. Ten jednak nie zwracał na to uwagi. Było to irytujące. Nie wiadomo co go tam może spotkać. Zastanawiałam się czy robi to bo tak podpowiada mu honor i duma? Nie wygląda na takiego. Ale cóż, pozory mylą, a wilki zawodzą. Jego ciemna sierść skrzyła się w blasku księżyca. Na piersi można było zauważyć bliznę. Mam dać mu się zabić? Kuszące, ale nie. Dotknęłam go łapą, żeby się zatrzymał. Warknął i odwrócił się gwałtownie. Wyszczerzył kły. Ja również napięłam mięśnie. Nie byłam pewna do czego jest zdolny.
-Jeśli nie chcesz dać sobie pomóc to proszę bardzo. Idź.- powiedziałam lodowatym głosem. Zmierzyłam go wzrokiem. Jeszcze przez chwilę tak staliśmy naprzeciw siebie, każde gotowe na wszystko, po czym on powiedział:
-...

Kazuma?

Od Samanthy CD Kazumy

Gdy już zdecydowali, że się rozdzielają, spojrzałam na czarnego basiora, który zdecydował, że dołącza do mojej watahy.

- Chodź, oprowadzę cię - powiedziałam z uśmiechem na pyszczku. Kazuma kiwnął głową na 'tak' i już po chwili szliśmy szybki marszem w stronę jeziora Cherry, gdzie rosły moje ulubione drzewa. Zresztą, całe to miejsce było jednym z moich ulubionych terenów. Gdy tak szliśmy, opowiadałam basiorowi o lesie przez, który szliśmy. Las Życia jakiś interesujący nie jest, ale nie chciałam łazić po nim w ciszy. W końcu, po wyczerpującej podróży, która trwała jakieś plus/minus dziesięć minut, stanęliśmy nad brzegiem jeziorka. 

- To tutaj - rzekłam, mocząc łapę w wodzie. Miałam nadzieję, że zwabię jakieś morskie stworzenia, ale jedyne co raczyło przypłynąć w tamtym momencie to żółwik. Śliczny, niebieski żółwik, jednak szybko zanurkował z powrotem. Wyciągnęłam kończynę z cieczy. Kazuma w tym czasie przyglądał się drzewom wiśni, które powinny teraz wyglądać jak reszta drzewa w tej okolicy, jednakże one postanowiły się zbuntować i zostawić swoje liście oraz kwiat na sobie. Takie rozwydrzone drzewka z nich są, o. Zresztą, parę owoców też gdzieś tam, na ich gałązkach, można było znaleźć.

< Kazuma? :v Mam brak weny >.< >

Od Kazumy CD Tris

- Przepraszam, że przeszkadzam. - wyłoniłem się z krzaków, patrząc uważnie na waderę. Wyglądała na taką, co by w każdej chwili mogła zaatakować, najwidoczniej sądziła, że przyszedłem tu wrogo nastawiony. Spojrzała na mnie niezbyt przyjaznym wzrokiem, lustrując mnie od góry do dołu. Nie pozostałem jej winny. Jej sierść była ciemna,oczy błękitne jak moje, a na ogonie miała srebrne jak księżyc pręgi. Była znacznie niższa ode mnie, co może się okazać pomocne, jeśli dojdzie do walki.
- Kim jesteś? - warknęła cicho. Zmierzyła mnie wzrokiem, z napiętymi mięśniami.
- Kazuma. Wiesz może, jak trafić spowrotem na tereny watahy Pyxis? Nie jestem dobrze zapoznany z tymi terenami... - było mi trochę, a wręcz bardzo wstyd, że muszę pytać nieznajomą o takie rzeczy, ale nie miałem wyboru. Mój głos pozostał spokojny i opanowany, ale ja również byłem gotowy do walki, gdyby była taka konieczność.
- Jest tu wataha? Cóż, ja się zmywam. - rzekła. Czyli nie miała najmniejszego zamiaru mi pomóc, nawet nie wiedziała jak. Rzuciłem krótkie "żegnaj", jednak kiedy zaczynałem iść, zatrzymał mnie głos wadery.
Tris?

Od Tris

Powoli szłam przed siebie. Pod łapami czułam cienką warstwę puchu. Śnieg i krople deszczu leniwie opadały w kierunku ziemi, co jakiś czas muskając mój nos. Nie wiedziałam gdzie jestem, ważne było tylko jedno- uciec stamtąd jak najdalej. Las wydawał się wymarły. Zimna temperatura tylko wyostrzała moje zmysły. Idąc moim śladem można było co jakiś czas zobaczyć ślady krwi na podszyciu. Kapała z rany na tylniej nodze. Nie była ona rozległa. Zdążyłam ją już jakoś opatrzyć. Moje rozmyślania przerwało burczenie w brzuchu. Mój żołądek przypominał o sobie. Niestety ciężko było tutaj trafić na jakąś zwierzynę. Westchnełam. Nie tak sobie wyobrażałam ten czas. Postanowiłam zboczyć trochę z mojego południowego kursu i pokręcić się tutaj. A nóż coś znajdę... Po krótkim czasie poczułam zapach padliny. No nareszcie! Sama prawdopodobnie nie dogoniłabym zwierzęcia. Kiedy już nasyciłam chociaż w pewnym stopniu głód zaczęło się ściemniać. Położyłam się w najbliższej jaskini, uprzednio sprawdzając czy nie jest zamieszkana. Musiałam szybko znaleźć jakieś bezpieczne miejsce, w którym na świat mogłoby przyjść moje potomstwo. Jak na razie żadnego nie można określić takim mianem. Obawiam się co będzie jeśli oni mnie dogonią. Wątpię żebym dała radę walczyć, zwłaszcza że jest ich dwóch. Co by nie było na pewno się nie poddam. Właśnie z taką myślą zasnęłam...
***
Obudził mnie dźwięk dochodzący z zewnątrz. Od razu się rozbudziłam. Do moich uszu dotarł cichy szmer. Ktoś tu jest. Wyraźnie to czuć. Odwróciłam się szybko, za szybko. Nie wydałam z siebie jednak jęku. Miałam nadzieję, że mnie nie zauważył, chociaż byłoby to absurdalne. Nastroszyłam sie i czekałam...

Ktoś? :D

Od Anabelle do Skyline

Ten dzień zaczął się absurdalnie, a jego dalsza część wcale nie była mniej absurdalna. Dużo rzeczy przez lekkomyślność mojej siostrzyczki, ale to chyba nie nasza wina, że obudziliśmy się w jakimś dziwnym świecie?
Zaczęło się od giganta. To on nas obudził, krzycząc coś w dziwnym języku, z którego nie rozumiałam ani słowa, i wskazywał na wielki garnek. To utwierdziło mnie w przekonaniu, że chce mnie zjeść. W większości bajkach tak bywa, ale czemu akurat to musiało się przytrafić mi? Ja, Kazuma i Renn, moje rodzeństwo, od razu zerwaliśmy się do biegu, bowiem żadne z nas nie miało specjalnej ochoty zostać ugotowanym i zjedzonym, może nawet żywcem. To nas nieco zaskoczyło, bowiem nie był to świat, który znamy, wszystko wyglądało inaczej. Ale raczej nie robi to zbyt dużej różnicy, jak wszystko wygląda, kiedy ktoś chce cię zjeść, nie? To był wyścig o nasze życie, z wielooooma przeszkodami. Pierwsze, na co się natknęliśmy, do krwiożercze, przerażające lalki barbie. Usilnie starały się nas staranować, co z tego, że były z plastiku, gdy były takie wielkie? Miałam wrażenie, że plastikowe twory chętnie zrobiłyby z nas oswojone psy, ale my się tak łatwo nie damy, co to, to nie! Chociaż nic też nie wskazywało na to, że im uciekniemy. Ale w tym dziwnym świecie, chyba wszystko było możliwe, nie?
Uratowały nas... kryształki. Po prostu nagle, nie wiem skąd, pojawiły się, wręcz prosząc się o wskoczenie na nie. No i oczywiście, zrobiliśmy to, Renn, Kazuma i ja. Czego nie wiedzieliśmy? No więc nie wiedzieliśmy, że to smoki. Najprawdziwsze, żyjące smoki, które widocznie bardzo nie chciały być ujeżdżane. Po chwili cała nasza trójka spadła, i chociaż upadek z takiej wysokości powinien być śmiertelny, nic nam nie zrobił. Nawet siniaka nie nabyliśmy, więc zdziwieni, ale wypełnieni po brzegi adrenaliną, ruszyliśmy dalej, a za nami krwiożercze stado plastikowych kobiet, gigant z garnkiem który stale coś krzyczał, a nad nami kołowały smoki, ziejące ogniem, lodem, elektrycznością, i wszystkim, co się da. Tak ogólnie zdziwiło mnie, że Renn utrzymała się na tym smoku, bo skoro ona jest cieniem, to jakim cudem po prostu przez niego nie przeleciała? Ale cóż, w tym świecie wszystko niby jest możliwe, więc czemu i nie to? Po chwili coś przed nami zaczęło wydawać dziwne dźwięki. To coś, coś, bo nie miałam na to lepszego określenia, po prostu było cosiem i tyle, wciągnęło chyba moją siostrę, albo Renn po prostu sama tam wskoczyła. Była tak lekkomyślna, że nie zdziwiłoby mnie to. Ja i Kazuma nie mieliśmy innego wyboru jak wskoczyć na nią, i wylądowaliśmy w chyba naszym świecie, na trzech wilkach. Ukhm, nie najlepszy początek znajomości, ale cóż...
- Przepraszam najmocniej! - pisnęłam, schodząc z basiora. Ten wstał, otrzepał się, i spojrzał na mnie rozbawiony. To spojrzenie przypominało mi Renn.
- Skąd się wzięłaś? Ty i ta dwójka pojawiliście się na niebie tak nagle, co się stało? - spytał ciekawy, ale wyglądał na trochę niezadowolonego.
- Krótko mówiąc, byliśmy w innym świecie, uciekaliśmy przed gigantem, i nagle wskoczyliśmy w dziwne coś, i przeniosło nas to tutaj. - powiedziałam, powoli przybierając moją maskę chłodu i obojętności. Po chwili przyciągnęła mnie do siebie Renn.
- Kazuma, Ann, mamy tu trzy watahy, Lupusa, Oriona i Pyxis, do której dołączamy? - powiedziała z uśmiechem na pysku, patrząc to na mnie, to na Kazumę.
- Lupus. - powiedziałam, po prostu wybierając pierwszą lepszą.
- Orion.
- Pyxis.
Powiedzieliśmy to w tym samym czasie, a było to dziwne, bo dotąd we wszystkim się zgadzaliśmy. Po krótkiej naradzie stwierdziliśmy jednak, że się rozdzielimy.
Skyline?

Od Kazumy do Samathy

Dzień zaczął się dość dziwnie, bowiem, ja, Renn i Anabelle, moje siostry, zostaliśmy obudzeni przez krzyki giganta, nie omieszkałem zauważyć, że był zbudowany z kamienia, co przeszkadzało mu w bieganiu, i to chyba jedyny powód, dla którego przeżyliśmy... Dobra, mniejsza. Obudziliśmy się w całkowicie nieznanym nam świecie, a gigant, który wszędzie biegał z garnkiem, chyba chciał nas zjeść, co oczywiście zmusiło nas do ucieczki. Renn, która jak zawsze była najszybsza z nas wszystkich, biegła przodem. Byłem utwierdzony w przekonaniu, że jesteśmy daleko od domu, w jakimś zupełnie innym świecie, mimo to zdziwiłem się, i to bardzo, gdy naszym oczom ukazały się... Plastikowe lalki barbie, które biegły w naszą stronę. Po chwili okazało się, że ich celem było staranowanie nas, i bardzo usilnie próbowały. Co nas uratowało? A no, pokazały się takie małe kryształki, kolorowe, świeciły, a Renn, jak zawsze lekkomyślna, wskoczyła na jeden z nich, by uciec od plastikowych kobitek. Ann wskoczyła na kolejne, a ja, nie miałem żadnego wyboru, więc też wskoczyłem. Owszem, było to lekkomyślne, ale nie chciałem zbytnio zostać stratowany przez wielki, plastikowy twór, z całą masą makijażu na twarzy, co wyglądało przerażająco, więc po prostu wskoczyłem. Poza tym, nie mogłem zostawić moich sióstr, więc jakoś tak wyszło. Jednak rzecz, której nie wiedzieliśmy, to że kryształki w rzeczywistości były smokami, i to takimi bardzo agresywnymi. Chociaż, który smok chciałby, by wilk na nim latał? A gigant nadal biegł za nami, wskazując na garnek i mówiąc coś w jakimś niezrozumiałym języku, którego ani ja, ani nikt inny z naszego świata pewnie by nie zrozumiał. Jednak najgorsze z tego wszystkiego, to że jedna z tych krwiożerczych, plastikowych barbie znalazła się na jednym ze smoków, i oczywiście, dziękujmy mojemu pechowi, był to mój smok, który od razu, gdy tylko wykrył kolejnego pasażera, zaczął się trząść i robić akrobacje w powietrzu, żebyśmy spadli. Chyba jednak mam szczęście, bowiem spadłem, z tak wielkiej wysokości upadek powinien być śmiertelny, a ja nawet siniaka nie mam. Oczywiście zacząłem biec dalej, bo za nami pędziły krwiożercze lalki, głodny gigant, a nad nami zabójcze smoki, i to wszystko chciało nas zabić. Po chwili spadła Renn, i Anabelle, i ponownie byliśmy w komplecie.
- Ej, co tak agresywnie!? - krzyknęła w pewnej chwili moja siostra, gdy gigant po raz kolejny krzyknął coś w tym swoim niezrozumiałym języku, i przyśpieszył kroku. Nagle jednak, przed nami pojawiło się dziwne coś, wydające dziwne, cosiowate dźwięki, i było takie... cosiowate. Tak więc uznałem, że logiczne by było nazwać to Cosiem. Nie miałem jednak wiele czasu na przemyślenia, bowiem Renn w to wskoczyła. Lekkomyślna jak zawsze, ja i Ann złapaliśmy ją za ogon, i wskoczyliśmy w to wraz z nią.
Na nasze nieszczęście, albo raczej szczęście, jak się później okazało, wylądowaliśmy nie obok, nie przed, nie za, lecz na trzech wilkach. Później uznałem, że musiało to wyglądać dość ciekawie, i napewno zabawnie. Wtedy jednak byłem zadyszany, lekko zirytowany i zdezorientowany. Postanowiłem jednak zachować w spokój, jak to mam w zwyczaju. Szybko zszedłem z wilka, a raczej wilczycy, na którą wpadłem.
- Najmocniej przepraszam. Nie chciałem na tobie wylądować, tylko ten... - szukałem właściwego słowa, bo nie mogłem po prostu powiedzieć "to coś" - portal, nie mógł nas przenieść przed was, tylko na was... - plątałem się we własnych słowach.
- Hmpf. - wadera widocznie nie była zadowolona, że na nią wpadłem, chociaż, gdybym był na jej miejscu, też nie byłbym zadowolony. - Portal, powiadasz? - widocznie ją to trochę zaciekawiło, co jak co, ale było to dość ciekawe.
- Jeszcze raz przepraszam. Nie wiem dlaczego, ale ja i moje siostry obudziliśmy się w nieznanym nam świecie, po czym wskoczyliśmy w portal, który przeniósł nas spowrotem tutaj. - wytłumaczyłem, pomijając wszystkie nasze przygody, może opowiem jej później, jeśli będzie chciała.
- Jestem Samantha, alfa watahy Pyxis. To jest Calben, alfa watahy Oriona, na której terenach właśnie się znajdujemy, a tam jest Skyline, alfa watahy Lupusa. - wytłumaczyła wadera.
- Dziękuje. Me imię brzmi Kazuma, to moja siostra Renn, a to Anabelle, również moja siostra. - powiedziałem, i po chwili Renn przyciągnęła mnie do siebie.
- Kazuma, Ann, mamy tu trzy watahy, Lupusa, Oriona i Pyxis, do której dołączamy? - rzekła Renn, z tym jej dziwnym uśmiechem na pysku, a ja już wiedziałem, co wybrać.
- Pyxis.
- Lupus.
- Orion.
Powiedzieliśmy to w tym samym czasie, i było to dość dziwne, bowiem pierwszy raz się w czymś nie zgadzaliśmy. Jednak po krótkiej naradzie, uznaliśmy, że pójdziemy za głosem serca. Trochę dziwnie było się rozdzielić z siostrami, ale to też nie koniec świata, przeżyje. Renn poszła z Calbenem do watahy Oriona, ja z Samanthą, do watahy Pyxis, a Anabelle z Skyline, do watahy Lupus'a.
Samantha?