Od Tris CD Samantha

Wadera chuchnęła na łapę, a po chwili ból znikł. Ostrożnie postawiłam ją na ziemi. Muszę powiedzieć, że ta moc jest bardzo przydatna. Mruknęłam coś co miało przypominać "dziękuję", ale nie wiem czy wilczyca w ogóle usłyszała. Popatrzyłam na nią uważnie. Była ode mnie nieco niższa. Jej długie fotro było koloru niebieskiego oraz żółtego w okolicach podbrzusza, łap i oczu. Oczy również były koloru żółtego. Na prawą stronę głowy opadała jej grzywka, a puszysty ogon lekko kołysał się na boki. W oczy rzucał się również złoty naszyjnik w kształcie gwiazdki wiszący na jej szyi. Generalnie wydawała się dość przyjaźnie nastawiona. Po chwili lustrowania jej wzrokiem doszłam do wniosku, że stanie tu nie ma większego sensu i bez słowa ruszyłam w stronę szczytu pagórka.

<Samantha?>

Od Lee cd. Sombry

Jak się miałam teraz czuć? Nijak. Chciało mi się śmiać z jednej strony. Głodzić się przez jakiś tam honor, czy tak godność? Zabawne. Jednak dobrze jest być wadera, po części pozbawioną czegoś takiego, albo nie... waderą, która raczej myśli, niż kieruje się jakimś honorem. Życie to walka, a jeśli chcesz tą walkę przeżyć, czasem musisz posunąć się do niewyobrażalnych albo i nawet upokarzającym rzeczy. Śmieszne było dla mnie to, że on uważał poniżające za zjedzenie mięsa, upolowanego przez kogoś. Z drugiej strony jednak zachowałam spokój. Popatrzyłam na niego jakby ze znudzeniem. Skoro tak, trudno. Niech robi co chce, ale żeby potem nie gadał, ze to moja wina, podeszłam do jedzenia i chapnęłam mały kawałek.
- Skoro tak stawiasz sprawę... - westchnęłam zrezygnowana. Zjadłam mały kawałek, zostawiając tym samym praktycznie całe mięso. Po tym położyłam się na plecach i pomasowałam po brzuchu. - O rany, ale się najadłam. Możesz zjeść resztki, jeśli nie chcesz, aby mięso się zepsuło - udałam przejętą i nie zawracałam sobie głowy, aby wyszło to prawdziwie. Raczej ironicznie, sarkastycznie. Po tym wstałam na równe łapy i spojrzałam na wyjście z jaskini. Lało okropnie, ale wieszałam, że za jakieś trzy godziny to minie, może szybciej. Potem pomyśleć o z nim zrobić. Zapewne odprowadzę go do byle jakiego alfy i niech gada sobie z nim. Ja wrócę do siebie i zapomnę o wszystkim. Ale za nim to miałam wykonać, położyłam się gdzieś w kącie. - A jeśli uważasz, że szczury mają pierwszeństwo do jedzenia, do wiedz, że one ci resztek nie zostawią - fuknęłam po czym położyłem łeb na łapach i zamknęłam oczy.

<Sombra? Zjesz to czy nie? xd>

Od Samanthy CD Tris

Wilk, a dokładniej wadera, stanęła na nogach, gdy ja postanowiłam do niej zejść.

- Hej, wszystko okey? - spytałam ponownie.

- Ta.. dam radę.

- Przepraszam, że tak tobą rzuciłam. Nie wiedziałam, że jesteś z Lupusa - uśmiechnęłam się nerwowo. Spojrzałam na jedną z jej przednich łap, którą aktualnie trzymała nad ziemią. - Pokaż mi tą łapę, mogę ci z nią pomóc. Tak w ogóle, jestem Samantha - wilczyca niepewnie podała mi swoją kończynę, chuchnęłam na nią, a z mojego pyska wyleciał żółty dym, który owinął się wokół niej. Po chwili zniknął dym, jak i ból w jej łapie.
- Tris - odparła lekko unosząc kąciki pyska.

< Tris? >

Od Tris CD Samantha

Postanowiłam się przejść. Krajobraz był wręcz magiczny. Co jakiś czas nocne niebo przeszywały niebieskie błyskawice. Wyglądało to niesamowicie. Właśnie dlatego bardzo lubię nocne spacery. Idąc tak przed siebie, wyczułam zapach innego wilka. Postanowiłam to sprawdzić. Kiedy byłam już blisko zorientowałam się, że jest to ktoś z Watahy Oriona lub Pyxis. Zanim jednak zdążyłam cokolwiek powiedzieć poczułam, że coś puszystego owija mi się wkoło łap. Nie minęła nawet sekunda, a już zostałam pociągnięta przez to "coś" (prawdopodobnie był to czyjś ogon). Zabrakło mi gruntu pod stopami i zaczęłam spadać. Niby niepozorny pagórek, a jednak bardzo stromy i wysoki. Po drodze zaczepiłam kilka razy o jakąś roślinę lub kamień. Wszystko działo się bardzo szybko. Moją przednią łapę przeszył rozrywający ból. W końcu zatrzymałam się. Oprócz łapy, paru zadrapań i krwi płynącej z mojego łuk brwiowego (efekt spotkania z kamieniem), nic wielkiego się nie stało. Podniosłam się i stanęłam na czterech łapach, czego szybko pożałowałam. Zacisnęłam zęby. Z góry dobiegł mnie głos tego wilka. Nie odpowiedziałam, próbując wygramolić się na szczyt.

<Samantha?>

Od Samanthy

Obserwowałam jak niebieska błyskawica przeszywa nocne niebo i z hukiem trafia w zaśnieżoną łąkę. Siedziałam na pagórku, niedaleko tej polany. Szukanie nowych, fajnych terenów jest trudniejsze niż myślałam. Albo coś zajęte albo jest blisko jakiejś agresywnej watahy. Westchnęłam cicho i zastrzygłam prawym uchem. Usłyszałam trzeszczenie śniegu, coś ewidentnie do mnie podchodziło. Po chwili byłam w stanie wyczuć jakie to zwierzę. Wilk, powoli podążał w moim kierunku, a gdy zbilżył się wystarczająco blisko, owinęłam ogonem jego nogę i sru! Rzuciłam nim przed siebie. Chwilę się jeszcze toczył w dół po śnieżnej górce, aż wkońcu się zatrzymał. Wtedy dopiero wyczułam woń, którą dobrze znałam. Był jednym z "naszych" watah. A obiecałam, że do końca roku mamy rozejm. Oops.

- Och, przepraszam... - mruknęłam po chwili ciszy. Nieznajomy się nie odezwał. No nie mówcie, że go zabiłam... - Um, żyjesz? 

< Ktoś? :v >

Od Tris CD Lee

Sen otulał mnie powoli, a ja z rozkoszą odpłynęłam. Nie musiałam już niczym się martwić.

***

Znalazłam się w jakimś lesie. Ogarniał mnie dziwny spokój. Ruszyłam w nieznanym mi jeszcze kierunku. Łapy jakby same mnie niosły. Po chwili -a może minęła cała wieczność?- dotarłam do polany. Była ona nienaturalnie wręcz zielona, a wszędzie widać było kolorowe kwiaty. Poczułam uczucie, ale co to było? Czy możliwe, że szczęście? Sama nie byłam tego pewna, ale miałam ochotę wysoko podskoczyć, czułam się naprawdę lekka. Wiedziona ciekawością, albo czymś innym, weszłam do jaskini. W środku były jakieś wilki, chyba rodzina. Wspaniały obrazek. Nie wiedziałam kto to, lecz czułam że skądś ich znam. Nagle wszystko ogarnęła ciemność. Co jakość czas miałam przebłyski wspomnień.Wszędzie strach, ból... Nie.. Nie...

***

Obudziłam się cała zalana zimnym potem. Doskonale wiedziałam co oznaczał ten sen. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że drżę na całym ciele. Miliony myśli kotłowały mi się w głowie. To tylko koszmar, nic więcej. Powoli uspokajałam się i zasypiałam.

Od Lee cd. Tris

Dolecieliśmy do naszej watahy. W końcu. Zniżyliśmy się i gdy przestaliśmy chować się nad chmurami, wlecieliśmy ze świstem do jaskini. Danny automatycznie się zatrzymał i wysadził mnie na środku jaskini. Skinęłam głową w podzięce, a ten poleciał w głąb jaskini, aby się położyć. Rozpaliłam ognisko na środku jaskini z gałęzi, które trzymałam w środku, po czym położyłam się blisko ciepła zapominając o całym dzisiejszym dniu. 

 ~~~

Teraz... była tylko ciemność... i chłód... ogromny lód pokrywał moje ciało. Gdy spojrzałam na swoje dłonie, były białe, jak śnieg, z jakimiś wzorkami niczym szron na szybie. Były jednocześnie piękne, ale też ich nienawidziłam. Czułem ból, jakby zaraz miało mi wszystko odpaść. Moja cała skóra była biała z jakimś szronem, a ubranie sztywne. Dobrze, że w tej chwili panowała zima. Nikt niczego nie będzie podejrzewał. Kroczyłam chodnikiem, wolno, zmęczona, głodna, ale szłam. Nie miałam pojęcia gdzie podążałam. Ludzie patrzyli na mnie jakby z obrzydzeniem, albo strachem w oczach. Nie jestem pewna. Miałam zamglone oczy, jakbym szła przez jakąś mgłę, albo posiadała jakieś zaparowane szkła kontaktowe na oczach. Dziwie się, że jeszcze na nikogo nie wpadłam. Ale czy idę w dobrą stronę? Musze. Zwierzęce instynkty, albo zmysły mi w tym pomogą. Muszą. Ugniatałam śnieg stopami, a rękoma co jakiś czas opierałam się o budynki, latarnie, nawet o ludzi, którzy odskakiwali jak poparzeni. A oby ich szlag trafił! Ja tu się męczę, żeby jeszcze spróbować pożyć, a oni zachowują się, jakbym była jakimś potworem! I znowu czułam złość, która świetnie była niszczona przez ból. Nie mam pojęcia jak długo szłam, ile razy byłam odpychana, ile razu musiałam się opierać o coś, ile razy upadałam, jaki mocny był ból... Straciłam rachubę czasu, jeśli czas jeszcze płynął. A może wszystko zamarzło wraz ze mną? A może to wszystko iluzja? Albo zaczynam majaczyć od zmęczenia? W ogóle po co ja idę? Gdzie? Nawet nie wiem, czy dobrze, czy w dobrym kierunku. Stanęłam w miejscu. Gdzie się znajdowałam? Chyba pod jakimś domem, a może firmą? Nic nie widziałam, dosłownie. Teraz mgła zamieniła się w ciemność. Czyżbym straciła wzrok? Podniosłam zesztywniałą dłoń do góry i dotknęłam drzwi. Zimne, albo mój dotyk taki jest. Ciekawe, czy miałam zamknięte oczy... albo czy lód zamroził mi coś i to odpadło? Na przykład ucho? Albo nos? Bólu bym nawet nie rozróżniła, na pewno. Podniosłam drugą rękę, tak samo zamarzniętą jak pierwszą i oparłam ją o ścianę, chyba. Dłonią zaczęłam szukać klamki, gdy ją znalazłam, nacisnęłam na dół. Niestety drzwi były zamknięte. Ręka, która była na ścianie zaczęła szukać po omacku jakiegoś klawisza, guzika, czegokolwiek, co by wydało w środku dźwięk dzwonka. Gdy go znalazła, wcisnęła go, ale nawet nie wiem, czy się udało. Nagle grunt pod moimi nogami jakby zniknął, nogi się ugięły, a ja zsunąłem się po zamkniętych drzwiach tylko po to, żeby położyć się na zimnej ziemi, która zaczęła znikać...

  ~~~

Nienawidziłam śnić. Dlaczego? Często senne koszmary przeistaczały się w koszmarną jawę...

<Tris? Jak u cb?>