Odchodzi~

Z wielkim bólem serca żegnamy dziś Tris~

***

TRIS

"Czasem po prostu jest ciężej, ale mimo wszystko zawsze trzeba wstać i iść przed siebie z dumą w oczach..."

Jeśli jeszcze kiedyś zdecydujesz się wrócić, my przyjmiemy Cię z otwartymi ramionami i wesołym wyciem~

~ Alfy

Od Tris CD Shamantha

Nie spałam, nie miałam jednak siły otworzyć oczy. Wilczyca natarła czymś moje futro. Przyniosło mi to chwilową ulgę, ale już gdzieś po dziesięciu minutach czułam się tak samo jak wcześniej, nie wiem nawet czy nie gorzej. Mając połprzymknięte oczy powiedziałam:
-Zostaw mnie tu, to i tak nie ma sensu, zresztą jak całe moje życie. Pozwól mi umrzeć...- mój głos był słaby i ochrypnięty, gdybym go kiedy usłyszał, nie poznałabym się. Wadera coś mi odparła, jednak nie bardzo słyszałam co, wszystko znów stało się rozmazane. Czułam się trochę jakbym była pod wodą. Poczułam straszny ból w klatce piersiowej, tak jakby miało mi ja zaraz rozerwać. Oddychałam coraz ciężej. Niby taka prosta czynność, a sprawiała mi tak dużo bólu i trudności. W pewnym momencie nie mogłam po prostu chwycić powietrza. Nie dałam rady oddychać. Zaczynałam się dusić. Czy to już koniec?....

<Samantha?>

Od Tris CD Shamantha

Podniosłam zmęczone powieki. Jak przez mgłę widziałam waderę i jej poczynania. Wyssała część trucizny, ale czułam że to nie wszystko. Chuchnęła na mnie. Gdyby nie ten żółty dym, nic by się nie stało, działa jak gaz rozweselający. Zaczęła mnie nieść. Miałam sucho w gardle. Mruknęłam coś na kształt "Cholerny dym!", ale nie dało się z tego zbyt wiele zrozumieć. Czułam jak substancja, pomimo że Samantha ją wyssała, rozprzestrzenia się w moim organizmie i sieje spustoszenie. Szłyśmy to dobre dziesięć minut. Wilczyca jęknęła, widać było że opada z sił, w końcu nie jestem taka lekka. Przełknęłam ślinę i powiedziałam dosyć wyraźnie:
-Po prostu mnie tutaj zostaw i daj mi umrzeć...- chciałam coś jeszcze powiedzieć, ale z mojego gardła wyrwał się niekontrolowany jęk. To tak cholernie bolało. Odetchnęłam głęboko.- Postaw mnie, nie dasz rady dalej iść.
Wadera zrobiła to. Nie wiem, czy zamierzała mnie zostawić, czy nie, ale na pewno chciała odsapnąć. Resztkami sił tłumiłam jęki. Chciałam, żeby myślą, że to już nie boli. Wtedy łatwiej byłoby jej mnie porzucić. Poza tym chciałam odejść z tego świata z honorem. Oddychałam ciężko. Gdy ta złapała powietrze podeszła do mnie. Nie wiem ile to trwało. Pewne niedługo, ale dla mnie było to jak wieczność. Znowu straciłam ostrość. Powieki mi ciążyły. Nie mogłam już z tym walczyć. Po prostu je zamknęłam.
-Cholera, nie zasypiaj!- krzyknęła tamta. Jednak choćbym chciała, nie mogłam spełnić jej życzenia. Właściwie moje życie nie było zbyt sensowne. Gdyby śmierć mnie zabrała nie zrobiłoby to nikomu większej różnicy. Wydaje mi się, że to jest najlepsze rozwiązanie...

<Samantha?>

Od Tris CD Shamantha

Ruszyłam w kierunku przeciwnym niż wadera. Ta westchnęła. Nie wiem jak to odebrała, ale ja bynajmniej nie byłam na nią obrażona. Po prostu taka jestem i tyle. Jeśli jej to nie odpowiada, to już nie mój problem. Z zachwytem oglądałam niebo. Jednak coś było nie tak w moim zachowaniu. Czułam się strasznie... Szczęśliwa? Śmiałam się z wszystkiego. Musiało to wyglądać naprawdę dziwnie i takie było. Poza tym byłam strasznie rozkojarzona i nie mogłam się skupić. Po chwili domyśliłem sią dlaczego. Przeklęty żółty dym! Gdyby nie on dosłyszałabym szelest za mną. Zdałam sobie sprawę z czyjejś obecności dopiero gdy poczułam dosyć bolesne ukłucie w okolicy szyi. W ekspresowym tempie odwróciłam się i zamarłam. To on. Wyszczerzył do mnie kły. Miliony obrazów przeleciały mi przez głowę. Myślałam, że to już koniec... Że mogę zapomnieć o przeszłości... Nie, on na to nie pozwoli. Nie minęła nawet sekund kiedy nacisnął na strzykawkę, którą trzymał. Swoją drogą, niezauważyłam jej wcześniej, pomimo że to ona powodowała ból. Jakaś substancja dostała się do mojego krwiobiegu. Towarzyszył temu tak rozsadzające i bolesne uczucie, że nie mogłam się opanować. Zawyłam z bólu. Nie musiałam być szczególnie inteligentna, żeby zorientować się, że to trucizna. W krótkim czasie poczułam się osłabiona i upadłam. Głowa mi pulsowała.
-Mowiliśmy, że my nigdy nie odpuszczamy- powiedział szeptem basior i zaśmiał się szyderczo. Zadowolony z siebie odszedł. Zacisnęłam zęby i podniosłam się. Starając się iść jak najszybciej ruszyłam w kierunku watahy. Jeśli się pospieszę to dotrę do medyka na czas. Ale już po chwili, kiedy znalazłam się na polanie ze strumieniem przestałam się oszukiwać. To g*wno działa najpierw na układ ruchu. Położyłam się nad strumieniem i zamoczyłam łapy. Oparłam głowę i zamknęłam oczy. Muszę im przyznać, że dobrze to obmyślili. Trucizna działała szybko, a jednocześnie powoli, co powodowało dużo bólu u ofiary. Po moim pysku spłynęła samotna łza.

<Samantha? Mówiłam, że to będzie dziwne xD>

Od Tris CD Samantha

Wadera chuchnęła na łapę, a po chwili ból znikł. Ostrożnie postawiłam ją na ziemi. Muszę powiedzieć, że ta moc jest bardzo przydatna. Mruknęłam coś co miało przypominać "dziękuję", ale nie wiem czy wilczyca w ogóle usłyszała. Popatrzyłam na nią uważnie. Była ode mnie nieco niższa. Jej długie fotro było koloru niebieskiego oraz żółtego w okolicach podbrzusza, łap i oczu. Oczy również były koloru żółtego. Na prawą stronę głowy opadała jej grzywka, a puszysty ogon lekko kołysał się na boki. W oczy rzucał się również złoty naszyjnik w kształcie gwiazdki wiszący na jej szyi. Generalnie wydawała się dość przyjaźnie nastawiona. Po chwili lustrowania jej wzrokiem doszłam do wniosku, że stanie tu nie ma większego sensu i bez słowa ruszyłam w stronę szczytu pagórka.

<Samantha?>

Od Tris CD Samantha

Postanowiłam się przejść. Krajobraz był wręcz magiczny. Co jakiś czas nocne niebo przeszywały niebieskie błyskawice. Wyglądało to niesamowicie. Właśnie dlatego bardzo lubię nocne spacery. Idąc tak przed siebie, wyczułam zapach innego wilka. Postanowiłam to sprawdzić. Kiedy byłam już blisko zorientowałam się, że jest to ktoś z Watahy Oriona lub Pyxis. Zanim jednak zdążyłam cokolwiek powiedzieć poczułam, że coś puszystego owija mi się wkoło łap. Nie minęła nawet sekunda, a już zostałam pociągnięta przez to "coś" (prawdopodobnie był to czyjś ogon). Zabrakło mi gruntu pod stopami i zaczęłam spadać. Niby niepozorny pagórek, a jednak bardzo stromy i wysoki. Po drodze zaczepiłam kilka razy o jakąś roślinę lub kamień. Wszystko działo się bardzo szybko. Moją przednią łapę przeszył rozrywający ból. W końcu zatrzymałam się. Oprócz łapy, paru zadrapań i krwi płynącej z mojego łuk brwiowego (efekt spotkania z kamieniem), nic wielkiego się nie stało. Podniosłam się i stanęłam na czterech łapach, czego szybko pożałowałam. Zacisnęłam zęby. Z góry dobiegł mnie głos tego wilka. Nie odpowiedziałam, próbując wygramolić się na szczyt.

<Samantha?>

Od Tris CD Lee

Sen otulał mnie powoli, a ja z rozkoszą odpłynęłam. Nie musiałam już niczym się martwić.

***

Znalazłam się w jakimś lesie. Ogarniał mnie dziwny spokój. Ruszyłam w nieznanym mi jeszcze kierunku. Łapy jakby same mnie niosły. Po chwili -a może minęła cała wieczność?- dotarłam do polany. Była ona nienaturalnie wręcz zielona, a wszędzie widać było kolorowe kwiaty. Poczułam uczucie, ale co to było? Czy możliwe, że szczęście? Sama nie byłam tego pewna, ale miałam ochotę wysoko podskoczyć, czułam się naprawdę lekka. Wiedziona ciekawością, albo czymś innym, weszłam do jaskini. W środku były jakieś wilki, chyba rodzina. Wspaniały obrazek. Nie wiedziałam kto to, lecz czułam że skądś ich znam. Nagle wszystko ogarnęła ciemność. Co jakość czas miałam przebłyski wspomnień.Wszędzie strach, ból... Nie.. Nie...

***

Obudziłam się cała zalana zimnym potem. Doskonale wiedziałam co oznaczał ten sen. Nawet nie zdawałam sobie sprawy, że drżę na całym ciele. Miliony myśli kotłowały mi się w głowie. To tylko koszmar, nic więcej. Powoli uspokajałam się i zasypiałam.

Od Tris CD Lee

Wadera poszła, więc nic tu po mnie. Popatrzyłam na smoka.
-Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy- powiedziałam. Stworzenie pokiwała głową jakby na znak zgody. Ruszyłam w drogę powrotną. Śnieg zgrzypiał przyjemnie pod łapami. Wszystkie drzewa ubrały białe czapeczki, a wodę przystroiła suknia z lodu. Gdzieniegdzie zwisały sopelki skrzące się wszystkimi kolorami tęczy w blasku słońca. Z nieba leniwie opadały płatki śniegu. Cała sytuacja z tą wilczycą wydała mi się teraz niebywale idiotyczna i komiczna. Ale przynajmniej wyciągnęłam z niej naukę: nie uszczęśliwiaj nikogo na siłę. Rozmyślania pochłonęły mnie tak bardzo, że nawet nie zauważyłam kiedy zrobiło się ciemno. Szybko znalazłam jakąś jaskinię na jedną noc. Położyłam się w środku i powoli zapadła w sen.

<Lee?>

Od Tris CD Skyline

Pokiwałam tylko głową. Jako że on upolował zwierzynę, poczekałam aż zje, po czym sama zajęłam się resztą. Mruknęłam coś w stylu "dziękuję", ale nie wiem czy usłyszał. No trudno. Przez chwilę patrzyłam na niego badawczo. Nie wiem jak jemu, ale mnie cisza wcale nie przeszkadzała, wręcz przeciwnie. Było to nasze drugie spotkanie, a ostatnim razem nie przyjrzałam mu się dokładnie. Miał krótką szaro-białą sierść gęstszą w okolicach szyi i głowy, szmaragdowe oczy oraz puszysty ogon. Wzrostem byliśmy prawie równi. Z nieba spadały  pojedyncze płatki śniegu. Zaczął nerwowo przebierać łapami. Widocznie krępowała go ta sytuacja. Ja natomiast stałam spokojnie, rozważając czy ruszać dalej. Przebywanie z nim nie miało większego sensu. Odwróciłam się, żeby odejść.

<Skyline?>

Od Tris CD Lee

Wilczyca chciała znów wyruszyć.
-Dasz rady uleczyć jej łapę?- zapytałam smoczycy, na co ta kiwnęła głową. Zatrzymała waderę łapą.
-Wiesz, czego ode mnie chce?- zapytała patrząc na mnie srogo. To jak odnosiła się do mnie było dość irytujące, ale starałam nie zwracać uwagi.
-Prosi, żebyś podeszła- odparłam dość chłodno.
Wilczyca zbliżyła się. Stworzenie zniżyło głową. Z jej pięknego błękitnego oka wypłynęła jedna łza i spadła prosto na ranę, która natychmiast zaczęła się goić. Moja niedawna towarzyszka była dość zdziwiona, ale po chwili zwróciła się do mnie:
-Podziękuj jej.
Westchnęłam. Szkoda, że nie może się zdobyć nawet na głupie "proszę". Zrobiłam tak jak powiedziała. Smoczyca kiwnęła tylko głową i uśmiechnęła się po swojemu. Wspaniałe stworzenie.

<Lee?>

Od Tris CD Lee

Ziemia zatrzęsła się. Z lasu wybiegały przerażone zwierzęta. Obejrzałam się. Omijały zgrabnie bezimienną. Co mogło wywołać takie zamieszanie? Nie musiałam długo czekać, bo z gąszczu zaczęła wyłaniać się ogromna sylwetka. Wilczyca i inne zwierzęta najwidoczniej jej nie widziały, ale na pewno wyczuwały. Była to samica smoka, ale nie byle jakiego- smoka ciemności. W tym czasie trwał okres lęgowy, więc domyśliłam się, co ją tak rozwścieczyło. Swoją drogą był to wspaniały okaz. Kiedy podeszła blisko, ukłoniłam się z szacunkiem. Smoki to bardzo honorowe i pamiętliwe stworzenia. Spojrzała na mnie zdziwiona.
-Spokojnie- powiedziałam w jej języku.- Jesteś pewnie zła, ale zniszczenie tych terenów wcale ci nie ulży- powoli zmniejszałam dzielącą nas odległość. Smoczyca poruszyła się niespokojnie, więc się zatrzymałam. Patrzyłyśmy sobie chwilę w oczy. To było niesamowite uczucie. Miałam wrażenie, że wie o mnie wszystko. Może coś w tym rzeczywiście jest? Nie wiem wszystkiego o tym gatunku. Stworzenie kiwnęło majestatycznie głową, jakby czytało mi w myślach. Spokojnie zbliżyłam się do niej i pogłaskałam po pysku. Obeszłam ją dookoła. Zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Z każdą chwilą wydawała się mniej zdenerwowana.

<Lee?>

Od Tris CD Lee

- I nie musisz się użalać nad sobą - dodała. - Jakbyś była słaba, on by cię zabił i tyle.
Byłam spokojna, można powiedzieć, że zbyt spokojna. Chociaż to tylko maska, dobrze się sprawdza. W środku jestem zła. Nie tyle na nią, co na siebie. Jestem naiwną idiotką.
-Tak się składa, że nie wiesz nic o mnie, ani o mojej przeszłości- odparłam lodowatym tonem.- I tak, byłam słaba. Rzeczony "on" rzeczywiście mnie zabił.
-Właśnie widzę- odpowiedziała kpiąco. Westchnęłam.
-Jesteś zniecierpliwiona i chcesz ruszyć dalej, więc dlaczego jeszcze ze mną stoisz? Nie jestem ci podobno potrzebna- popatrzyłam jej w oczy. -Tris- powiedziałam jeszcze zanim odeszła. Ruszyłam w praktycznie przeciwnym kierunku.

<Lee? Taka mała zmiana w historii xD>

Od Tris CD Lee

-Śledziłaś mnie?- zapytała wadera. Milczałam. Zdecydowanie nie ujęłabym tego tak. - Temu, że mi pomogłaś, nie wydre się na ciebie, ale że lazłaś za mną, też nie podziękuję.
Wilczyca odwróciła się. Przez chwilę stałam z szeroko otwartymi oczami. Czyli to ja jestem tą złą. Kiedy pierwszy szok minął odezwałam się:
-Rozumiem, nie chcesz mojej pomocy. Ok. Uważasz, że dasz sobie radę. Wiesz pewnie też, że on wróci po ciebie. Wydawało mi się, że skoro wdepnęłaś w takie gówno to nie będziesz chciała być sama. Myliłam się- powiedziałam lodowatym tonem. Nigdy na nikogo nie krzyczałam.- Widocznie to ja byłam słaba i potrzebowałam wtedy pomocnej łapy. Już wiem nad czym muszę popracować- powiedziałam z goryczą. Podjęłam w tym momencie decyzję. Za każdym razem, gdy próbuję jakoś komuś pomóc kończy się w ten sposób. Może to że mną jest coś nie tak. Nie ma to już zbytniego znaczenia. Żałuję tylko, że niepotrzebnie moja lista wrogów powiększyła się o jednego wilka. Skoro i tak poradziłby sobie.

<Lee?

Od Tris CD Lee

Wadera odeszła. A ja znów poczułam to samo uczucie co tamtej nocy, kiedy poszłam za innym wilkiem. Czy to była odpowiedzialność? Całkiem to możliwe. Jakby na to nie patrzeć jestem tutaj jedną z najstarszych. Chociaż wydaje mi się, że to nie jest to, co mną kieruje.... Odrzuciłam od siebie tą myśl. Tamtej mnie już nie ma. Westchnęłam głęboko. Toczyłam w sobie swego rodzaju walkę. Wilczyca ewidentnie mnie nie chciała. Nie wierzyła mi. Właściwie nie dziwię jej się. Może to dziwne i trochę szalone, ale ruszyłam za nią. Było jeszcze ciemno, więc miałam przewagę. Bezszelestnie stawiałam kroki. Nie wyczuła mnie, bo zamaskowałam swój zapach. Poczułam głód. Ona najwidoczniej też, bo ruszyła w pogoń za sarną. Była na zdecydowanie straconej pozycji. Zwierzę zwinnie jej umykało i wreszcie zniknęło z pola widzenia. Ja natomiast idąc trochę z boku trafiłam na dość dużego jelenia. Chwilę mi to zajęło, ale w końcu padł na ziemię martwy.  Szybko zjadłam tyle, żeby zaspokoić głód i wycofałam się. Wadera przyszła po chwili zwabiona zapachem krwi. W podobny sposób minął nam cała doba.
Następnego dnia, koło południa, wyczułam zapach innego wilka. Usłyszałam szelest, wilczyca zastrzegła uszami i napięła mięśnie w pozycji obronnej. Z gęstwiny wyłonił się dość duży basior. Wygladał gorzej od niej, ale pewnie był już u medyka, bo rany były profesjonalnie opatrzone. Warknął na nią. Po tylu godzinach wędrówki ledwo trzymała się na łapach, więc miała z nim znikome szanse. Wilk skoczył na nią, a ta się skuliła. Niewiele myśląc ruszyłam między nich i w ostatniej chwili odparłam jego atak. Niczego nieświadomy i zdziwiony basior znów pobiegł do przodu. Pacnęłam go mocno łapą, a ten przewrócił mnie i stojąc nade mną chciał wgryźć mi się w szyję. Odepchnęłam go na tyle mocno, że poleciał i uderzył w drzewo stojące od nas około 4 metry. Z zaciętym wyrazem otrzepał się i wzbił w powietrze. W tym momencie cofnęłam się. Wszystkie wspomnienia powróciły. Odskoczyłam unikając o cal jego pazurów. Skup się idiotko! Nie myśl o tym! Nie masz już przecież uczuć... Tak, oszukuj się... Wytężyłam całą siłę woli. Toczyłam bitwę nie tylko z nim, ale również że samą sobą. Nie wiem, która była gorsza. Wykorzystując chwilę czasu wywołałam u niego halucynacje. Zdezorientowany zaczął krążyć w koło. Powaliłam go. Mocno wgryzłam mu się w szyję i brzuch. Jednak nie zabiłam go. Nie miałam powodu. Uciekł z podkulonym ogonem.

<Lee? Nie dość, że zostałam szpiegiem to jeszcze bohaterem xD>

Od Tris CD Lee

Po krótkim czasie zasnęłam. Sen miałam bardzo niespokojny i chaotyczny. Obudził mnie szelest. Nie pamiętałam już nic z tego co mi się śniło, chyba mała strata. Wilczyca stała wpatrzona we mnie. Dopiero po chwili ogarnęłam o co chodzi.
-Coś się stało?- zapytałam już zupełnie rozbudzona. Podniosłam się na łapy. Wadera wyglądała jakby chciała gdzieś iść. Byłam zdziwiona i zmieszana tą sytuacją, ale ukryłam to pod moją codzienną maską obojętności. Zdecydowanie lepiej jest nie okazywać uczuć. Mogą być wykorzystane przeciwko nam. Najlepiej byłoby w ogóle ich nie mieć., Po chwili lustrowania jej wzrokiem doszłam do wniosku, że śniło się jej coś nieprzyjemnego. Właśnie o tym mówiłam. Uważny obserwator dowie się o tobie wszystkiego.

Lee?

Od Tris CD Lee

Ruszyłam w stronę lasu. Nie znałam zbyt dobrze tych terenów, ale w końcu znalazłam wszystko, co było mi potrzebne. Kiedy wróciłam wilczyca leżałam pogrążona w rozmyślaniach. Delikatnie ją dotknęłam, tym samym wyrywając z zadumy. Wadera czekała na mój ruch. Rozdrobniłam część ziół z wodą. W ten sposób powstała gęsta papka podobna do maści, ale mniej skuteczna. Rozsmarowałam ją w okolicy rany, a następnie obłożyłam resztą roślin. Efektem końcowym był dosyć trwały opatrunek. Starałam się sprawiać jej przy tym możliwie jak najmniej bólu.
-Nie spodziewałabym się jakichś fajerwerków, ale powinno uśmierzyć ból. Poza tym podczas wędrówki nie wedrze się zakażenie- oznajmiłam bezbarwnym tonem. Nie ważne jak bym się starałam i tak nie potrafię wykrzesać z siebie chociaż trochę pozytywnej energii. Taka już jestem. Dodajcie sobie do tego grymas, który pojawia się na moim pysku za każdym razem gdy próbuję się uśmiechnąć...
Zaczęło się ściemniać.
-Może zostaniemy tu na noc? Wydaje mi się, że nie ma sensu ruszyć dalej- wyraziłam swoją opinię. Wilczyca westchnęła, ale ostatecznie zgodziła się. Nie miała wyjścia. Bez słowa zniknęłam znowu w gąszczu. Po chwili wróciłam z zapasem drewna. Rozpaliłam ognisko, aby nas ogrzać. Miejsce, w którym byłyśmy było bardzo dogodne na obóz. Otoczona z trzech stron gęstwiną polana, z czwartej strony odgrodzona była wodą. Ciężko byłoby komuś nas tu znaleźć. Położyłam się i zaczęłam wpatrywać w ogień.

<Lee?>

Od Tris CD Lee

Wilczyca stłumiła jęk bólu. Mam szczęście, że trafiłam na kogoś takiego. Jeśli byłaby z tych co ciągle użalają się na swój los, to pewnie bym jej nie pomogła. Już teraz wyczerpałam limit dobroci na jeden dzień. Jestem zdecydowanie zbyt wrażliwa. To moja największa wada. Czas to zmienić...
-Jeśli tutaj na mnie poczekasz to pójdę do lasu po zioła, które złagodzą ból i przyspieszą gojenie rany- odparłam moim zwyczajnym dość chłodnym i obojętnym tonem. Nie rozumiem, czemu inni widzą w nim coś złego. Dla mnie jest normalny. I teraz nasuwa się pytanie: to ja jestem dziwna czy oni? Tak czy siak nie rozmawiam z nikim na tyle często, żeby się tym przejmować.
-Mhym- mruknęła wadera. To się nazywa zainteresowanie.
Już miałam iść, kiedy zatrzymał mnie jej głos:
-...

Lee?

Od Tris CD Lee

-Nie jestem medykiem...- nie zdążyłam skończyć, bo wilczyca odwróciła się, aby ruszyć dalej.
-W takim razie dzięki, lepiej poradzę sobie sama- wadera nie wyglądała już na zainteresowaną. No tak, w czym ja mogę jej pomóc? Hmm... Pomyślmy, może mam na przykład doświadczenie w opatrzaniu ran? Swoją drogą, że jej łapą wyglądała naprawdę paskudnie. Kość prawdopodobnie nie była uszkodzona, ponieważ chodziła. Ta, może nie jestem zawodowcem, ale kilku rzeczy mnie życie nauczyło. To nie jest jednak temat na dziś. Wracając do rany myślę, że kilka ziół przyspieszy jej gojenie i złagodzi ból, ale o własnych siłach taki kawał drogi nie przejdzie. Właściwie i tak nie mam nic lepszego do roboty. Wilczyca traciła już siły od utraty krwi i zaczęła się zataczać. Podeszłam do niej.
-Oprzyj się na mnie. Tu niedaleko jest strumień, trzeba to odkazić.

<Lee?>

Od Tris CD Lee

-Moim marzeniem nie jest na pewno spadanie z wysokości na kogoś innego, uwierz mi. Nie zaliczam tego do przyjemności- prychnęłam. Otrzepałam się z kurzu. Nie stałam już w pozycji obronnej, jednak nadal byłam spięta. Obserwowałam ją uważnie. Była to nieco większa ode mnie wadera o sierści w różnych odcieniach brązu. Zwłaszcza we "włosach" i na ogonie można było zauważyć jaśniejsze pasemka. Jedynie oczy się wyróżniały, sprawiały wrażenie szklistych i wydawało mi się, że są jasnoniebieske, aczkolwiek nie byłam pewna. Patrzyła na mnie badawczo. Jeszcze przez chwilę prowadziłyśmy tą bitwę na wzrok, po czym wilczyca się odezwała:
-...

<Lee? Nie mogłam wymyślić nic lepszego ;-;>

Od Tris CD Lee

Pierwsze promienie słońca wpadały do jaskini przez szczeliny w skale. Leniwie otworzyłam jedno oko, a później drugie. Ziewnęłam i przeciągnęłam się. Te sielankę przerwało mi burczenie w brzuchu. No cóż czas na śniadanie. Wyszłam i ruszyłam na północ węsząc. Po około pół godzinie dostrzegłam między krzewami umykającą sarnę. O nie, tak się nie będziemy bawić! Ruszyłam w pogoń. Zwierzę uciekało zwinnie między drzewami. Nie wiadomo kiedy znalazłam się na szczycie pagórka. Już prawie ją miałam, gdy pod łapą usunął mi się kamień. Przechyliłam się niebezpiecznie. Próbowałam jeszcze złapać przyczepność, ale na próżno. Runęłam w dół. Pięknie! Skręcę sobie kark. Jak zawsze jestem świetna. Zamknęłam oczy. Po chwili turlania się po stromym zboczu zatrzymałam się na czymś stosunkowo miękkim. Po zapachu wyczułam obcego wilka. Zerwałam się szybko gotowa do obrony.

Lee?