Od Lee cd. Tris

Wstałam dosyć wcześnie. Danny został w swojej jamie, a dokładniej w głębi jaskini. Przeciągnęłam się rozprostowując kości, które nieco zatrzeszczały, ziewnęłam, po czym podrapałam się za uchem. Spojrzałam na wyjście z jaskini, słońce zdążyło już pojawić się na horyzoncie, a ja miałam zamiar zabawić się w swoją ulubioną zabawę. Ale do tego potrzebowałam paru składników. Kredę, która trzymam zawsze w jaskini, krew z ofiary - to oznacza, że muszę iść na polowanie - oraz Oko Księżyca. Była to roślina przypominają paproć o liściach podobnych do pokrzywy oraz z dziwnymi pomarańczowymi kwiatami. Rosły w różnych miejscach, a dokładniej jedynie tam, gdzie docierał blask księżyca w pełni. Owe rośliny znajdowały się niestety daleko, a dokładniej na terenach watahy Lupusa, ale tak czy siak najpierw polowanie.
Poinformowałam Danny'ego i moich planach, a on jedynie wskoczył do jeziora, znikając mi z oczu.
Na naszych terenach zapolowałam na ofiarę, z której miałam pobrać świeżą krew. Długo nie szukałam, nie musiało to być coś większego, a że nie byłam głodna, nie musiałam polować na śniadanie dla siebie. Złapałam małego zająca, który sam mi się napatoczył pod łapy, gdy uciekał przed innym wilkiem. Szybkie zniknięcie ze zwierzem w pysku i ofiara moja. Zaniosłam martwe ciało do jaskini, po czym ruszyłam na tereny Lupusa, aby pozrywać trochę potrzebnej mi zieleni.

<Tris?>

Od Lee cd. Skyline'a

Moją przypadkową ofiara okazał się nie wiele większy ode mnie basior, z czarnym, białym i szarym kolorem futra. Grzywka opadała na szmaragdowe oczy. Wyglądał na miłego, bynajmniej sprawiał takie wrażenie. Przedstawił się jako Skyline. Kojarzyłam to imię, ale dopiero gdy powiedział, że jest alfa watahy Lupusa, w mojej głowie pojawił się ten fakt, skąd go kojarzę.
- Toś mnie zaskoczyła - zaśmiał się. Ciekawe, kiedy ja ostatnio się śmiała... a tak, dwa dni temu, gdy obserwowałam jak kuna próbuje złapać wiewiórkę i nagle utyka w dziupli. Bawiło mnie to, że nie wiadomo skąd pojawił się jastrząb i ja porwał. - Jeszcze nie widziałem żeby wilk tak na lodzie zjeżdżał - dodał. Może gdybym umiała się uśmiechać od tak, być może w tej chwili to zrobiła, ale jedynie wzruszyłam ramionami.
- Kiedyś trzeba spróbować - powiedziałam spokojnym tonem.
Czułam, jak po moim ciele spływają krople wody, które tworzyły u mnie gęsią skórkę. Nie lubiłam wody, nie lubiłam pływać, a tym bardziej w tak lodowatej. Nienawidzę jednak zimy, ślisko, zimno, śnieg razi w oczy, lód, który zaraz się przełamie, lodowata woda... gdzie tu są plusy? Chyba jedynie szczeniaki je dostrzegają, ja już nie potrafię rzucać się śnieżkami, czy lepić bałwana. Poprawka - nigdy nie potrafiłam. Czasem może nacierałam kogoś, kto potem miał mnie dosyć, albo zrzucałam komuś na łeb ogromną ilość śniegu, ale tylko tyle.
- To akurat nie było planowane - powiedziałam otrzepując się z nadmiaru wody, jednak i to nic mi nie dało. Aby pozbyć się zimna, użyłabym pirokinezy, ale przy obcym nie przepadam za używaniem mocy, dlatego zostało mi czekać.


<Skyline?>

Od Lee do basiora

Stawiam kolejne łapy na mokrym jeszcze śniegu, który przylepia się do moich łap, przez co moja podroż jest utrudniona. Jest mi coraz ciężej, a śnieżyca postanawia nie ustawać. Idę pod wiatr czując, jak każdy płatek śniegu wchodzi pod moje futro, mrożąc mnie żywcem. Jednak idę dalej, byle by się nie zatrzymać, a gorzej, żeby nie zawrócić. Muszę iść przed siebie. Po chwili widzę światło. Ale nie światło takie, które widzą umierający. To bardziej... pociąg! Za nim dźwięk lokomotywy przedrze się wpierw przez śnieg, a następnie moje uszy, zeskakuję z torów, na jakich stałam. Gdy maszyna przejeżdża obok mnie, tracę równowagę przez wicher stworzony przez nią. Pędził jak oszalała, a ja trafiłam na śliski śnieg. Nie mam kiedy wbić pazurów w lód, gdyż za nim się obejrzę, zaczynam się toczyć, niczym mała biała kulka śniegu z górki. Świat wiruję. Nie mogę się zatrzymać, aż w końcu na mojej drodze stoi drzewo. A dalej las. Nie mam szans się zatrzymać, więc czekam na zderzenie.
A w rzeczywistości gdy otwieram oczy, wybudzam się ze snu, gdzie na samym końcu miałem bolesne zderzenie z drzewem, którego oczywiście nie czułem. Gdy wracam do normalnego świata, zdaje sobie sprawę, że zrobiłem sobie drzemkę w południe pod cieniem drzewa.
Podniosłam głowę i się rozejrzałam. Zero żywej duszy, jakby wszyscy się stąd ulotnili. Po za jedną czarną postacią. Niestety nie mogłam jej rozróżnić, bo mój wzrok nie przystosował się do światła słonecznego i odmówił posłuszeństwa. Dlatego też chciałam po prostu podejść bliżej tego kogoś, niestety gdy wstałam i zrobiłam pierwszy krok, poślizgnęłam się na liściach i na błocie. Najpierw wywróciłam się do przodu, potem do tyłu próbując złapać równowagę, ale zamiast tego spadłam na brzuch i zaczęłam jechać tyłem na dół. Po paru sekundach uderzyłam w kogoś, a następnie oboje wylądowaliśmy w wodzie.
Piękne pierwsze spotkanie.

<Jakiś basior?>

Od Lee cd. Sombry

Jak się miałam teraz czuć? Nijak. Chciało mi się śmiać z jednej strony. Głodzić się przez jakiś tam honor, czy tak godność? Zabawne. Jednak dobrze jest być wadera, po części pozbawioną czegoś takiego, albo nie... waderą, która raczej myśli, niż kieruje się jakimś honorem. Życie to walka, a jeśli chcesz tą walkę przeżyć, czasem musisz posunąć się do niewyobrażalnych albo i nawet upokarzającym rzeczy. Śmieszne było dla mnie to, że on uważał poniżające za zjedzenie mięsa, upolowanego przez kogoś. Z drugiej strony jednak zachowałam spokój. Popatrzyłam na niego jakby ze znudzeniem. Skoro tak, trudno. Niech robi co chce, ale żeby potem nie gadał, ze to moja wina, podeszłam do jedzenia i chapnęłam mały kawałek.
- Skoro tak stawiasz sprawę... - westchnęłam zrezygnowana. Zjadłam mały kawałek, zostawiając tym samym praktycznie całe mięso. Po tym położyłam się na plecach i pomasowałam po brzuchu. - O rany, ale się najadłam. Możesz zjeść resztki, jeśli nie chcesz, aby mięso się zepsuło - udałam przejętą i nie zawracałam sobie głowy, aby wyszło to prawdziwie. Raczej ironicznie, sarkastycznie. Po tym wstałam na równe łapy i spojrzałam na wyjście z jaskini. Lało okropnie, ale wieszałam, że za jakieś trzy godziny to minie, może szybciej. Potem pomyśleć o z nim zrobić. Zapewne odprowadzę go do byle jakiego alfy i niech gada sobie z nim. Ja wrócę do siebie i zapomnę o wszystkim. Ale za nim to miałam wykonać, położyłam się gdzieś w kącie. - A jeśli uważasz, że szczury mają pierwszeństwo do jedzenia, do wiedz, że one ci resztek nie zostawią - fuknęłam po czym położyłem łeb na łapach i zamknęłam oczy.

<Sombra? Zjesz to czy nie? xd>

Od Lee cd. Tris

Dolecieliśmy do naszej watahy. W końcu. Zniżyliśmy się i gdy przestaliśmy chować się nad chmurami, wlecieliśmy ze świstem do jaskini. Danny automatycznie się zatrzymał i wysadził mnie na środku jaskini. Skinęłam głową w podzięce, a ten poleciał w głąb jaskini, aby się położyć. Rozpaliłam ognisko na środku jaskini z gałęzi, które trzymałam w środku, po czym położyłam się blisko ciepła zapominając o całym dzisiejszym dniu. 

 ~~~

Teraz... była tylko ciemność... i chłód... ogromny lód pokrywał moje ciało. Gdy spojrzałam na swoje dłonie, były białe, jak śnieg, z jakimiś wzorkami niczym szron na szybie. Były jednocześnie piękne, ale też ich nienawidziłam. Czułem ból, jakby zaraz miało mi wszystko odpaść. Moja cała skóra była biała z jakimś szronem, a ubranie sztywne. Dobrze, że w tej chwili panowała zima. Nikt niczego nie będzie podejrzewał. Kroczyłam chodnikiem, wolno, zmęczona, głodna, ale szłam. Nie miałam pojęcia gdzie podążałam. Ludzie patrzyli na mnie jakby z obrzydzeniem, albo strachem w oczach. Nie jestem pewna. Miałam zamglone oczy, jakbym szła przez jakąś mgłę, albo posiadała jakieś zaparowane szkła kontaktowe na oczach. Dziwie się, że jeszcze na nikogo nie wpadłam. Ale czy idę w dobrą stronę? Musze. Zwierzęce instynkty, albo zmysły mi w tym pomogą. Muszą. Ugniatałam śnieg stopami, a rękoma co jakiś czas opierałam się o budynki, latarnie, nawet o ludzi, którzy odskakiwali jak poparzeni. A oby ich szlag trafił! Ja tu się męczę, żeby jeszcze spróbować pożyć, a oni zachowują się, jakbym była jakimś potworem! I znowu czułam złość, która świetnie była niszczona przez ból. Nie mam pojęcia jak długo szłam, ile razy byłam odpychana, ile razu musiałam się opierać o coś, ile razy upadałam, jaki mocny był ból... Straciłam rachubę czasu, jeśli czas jeszcze płynął. A może wszystko zamarzło wraz ze mną? A może to wszystko iluzja? Albo zaczynam majaczyć od zmęczenia? W ogóle po co ja idę? Gdzie? Nawet nie wiem, czy dobrze, czy w dobrym kierunku. Stanęłam w miejscu. Gdzie się znajdowałam? Chyba pod jakimś domem, a może firmą? Nic nie widziałam, dosłownie. Teraz mgła zamieniła się w ciemność. Czyżbym straciła wzrok? Podniosłam zesztywniałą dłoń do góry i dotknęłam drzwi. Zimne, albo mój dotyk taki jest. Ciekawe, czy miałam zamknięte oczy... albo czy lód zamroził mi coś i to odpadło? Na przykład ucho? Albo nos? Bólu bym nawet nie rozróżniła, na pewno. Podniosłam drugą rękę, tak samo zamarzniętą jak pierwszą i oparłam ją o ścianę, chyba. Dłonią zaczęłam szukać klamki, gdy ją znalazłam, nacisnęłam na dół. Niestety drzwi były zamknięte. Ręka, która była na ścianie zaczęła szukać po omacku jakiegoś klawisza, guzika, czegokolwiek, co by wydało w środku dźwięk dzwonka. Gdy go znalazła, wcisnęła go, ale nawet nie wiem, czy się udało. Nagle grunt pod moimi nogami jakby zniknął, nogi się ugięły, a ja zsunąłem się po zamkniętych drzwiach tylko po to, żeby położyć się na zimnej ziemi, która zaczęła znikać...

  ~~~

Nienawidziłam śnić. Dlaczego? Często senne koszmary przeistaczały się w koszmarną jawę...

<Tris? Jak u cb?>

Od Lee cd. Tris

No i się wszystko naprawiło. Ja nie muszę wysysać energii z czyjegoś ciała, a smoczyca niech się cieszy, że jej podziękowałam. W sumie byłam jej wdzięczna, ale też nie podobał mi się fakt, że za jakiś czas będę musiała się zrewanżować. Chociaż... wątpię to. Po za tym dla takich pięknych oczu zrobię większość rzeczy. Ale nie ważne. Pomachałam łapą na boki. Mogłam nią już normalnie ruszać, tak więc teraz zostaje sprawa dotarcia do watahy. Gdy zrozumiałam, że wadera przekazała jej to, co mówiłam, mogłam wracać do swojej przerwanej po raz nie wiadomo który czynności, jednakże los dalej chciał się mną zabawić. Czy ja w końcu dotrę do watahy? zapytałam samą siebie zbulwersowana w myślach. Co mi tym razem stanęło na drodze?
~ Danny, gdzie ty byłeś? ~ zapytałam się stworzenia, które pojawiło się przede mną. Długi smok - dla mnie jest smokiem, a że wygląda jak wielki wąż, to już nie moja sprawa - podleciał do mnie i spojrzał żółtymi oczami bez żadnych źrenic, najpierw na mnie, potem na waderę, a następnie na smoczycę.
~ Agresywne to? ~ zapytał, na co pokręciłam głową.
~ Skoro wyleczyło mi łapę, to raczej nie ~ stwierdziłam patrząc kątem oka na smoczycę. Przyglądała się nam, tak samo jak Tris. Danny skinął głową, po czym skręcił w moją stronę robiąc tym samym kółko. ~ Wiesz gdzie jest wataha Oriona? ~ zapytałam go. Skinął głową, po czym podrzucił mnie na swój łeb.
~ Kierowałaś się całkowicie w inną stronę ~ powiadomił, po czym wzleciał do góry.
- To do kiedyś tam - pożegnałam się z waderą i smokiem, po czym zniknęłam im z oczu, kierując się do mojej watahy. Rzeczywiście, znajdowała się ona w przeciwną stronę, niż którą chciałam podążać. ~ Tak w ogóle, to gdzie się pałętałeś? ~ zapytałam jak zawsze telepatycznie Danny'ego, który leciał ponad chmurami. Zawsze uważałam, że widok nad puszystymi kłębami jest przepiękny, a tym bardziej gdy słońce znika z horyzontu i pojawiają się gwiazdy.

<Tris?>

Od Lee cd. Sombry

Mierzyłam się z nim długo, parę minut. Nigdy nie panowałam i nie liczyłam nad czasem, zawsze traciłam rachubę, więc nie miałam pojęcia ile czasu minęło, gdy basior wyglądał już na spokojnego. Oddychał spokojnie, jego serce zaczęło pracować w normalnym tempie. Zabawne... Tak łatwo można kogoś rozzłościć? Śmieszne. W sumie... gdyby nie moja obojętność, reagowałabym na wszystko tak samo jak on.
- Już? Uspokoiłeś się? - zapytałam przechylając głowę na bok i czekając na jego odpowiedź. Zmarszczył brwi, ale już nie wyglądał na takiego, który chce się na mnie rzucić, wgryźć się w moje gardło i rozkoszować się smakiem świeżej krwi. Ta... piękny krajobraz, prawda? No ale w sumie krew nie jest taka zła, może ja mam słodką?
- Tak - fuknął. Moje i wyglądał na spokojnego, ale głos dalej miał zabójczy, jakby próbował mnie samym tonem powalić. 

- Świetnie - klasnęłam w łapy siedząc na trawie, po czym wstałam. - Skoro szukasz schronienia, mogę cię zaprowadzić do jakiegoś przywódcy. Masz w sumie do wyboru trzy klany - powiedziałam spoglądając na niebo. Zaczynało się chmurzyć i zapowiadało się na deszcz. Przerwałam swój dialog, aby zastanowić się nad schronieniem. Może go wziąć? W końcu szuka owego miejsca do schronu, a wątpię, żeby podobała mu się myśl, że będzie spał teraz na deszczu. Może przynajmniej na przyszłość będę miała kolejną osobę, która będzie mi wisiała dług? - Ale że jeszcze się nie orientuje w tych terenach i nie mam pojęcia w której watasze się znajduje, co powiesz jedynie na schron? Tylko przed deszczem - odwróciłam się i zaczęłam iść przed siebie. Jeśli będzie chciał, pójdzie za mną. Jeśli będzie działał na własną łapę, pójdzie w swoim kierunku, a mi szkoda czasu, którego tak bardzo nienawidzę, żeby czekać na jego odpowiedź i być może przy okazji moknąć.

<Sombra?>

Od Lee cd. Tris

Miała rację. Jest mi niepotrzebna, ja jestem zniecierpliwiona, mam ochotę ruszać dalej, ale stoję tutaj i sobie z nią gawędzę. Odpowiedź jest prosta, ale trudno jej się domyślić. Niby prawdziwa, ale jednak nieprawdopodobna. O co mi chodzi? O ciekawość. Jestem wilkiem, istotą żywa, czymś, co oddycha i ma własną wolę, myśli. Tak więc w pewnym stopniu muszę mieć w sobie tą ciekawość, która właśnie dała o sobie znać pytaniem: „Co ona powie?” Tylko tyle, żadnego więcej sensu w tym nie było, jak i w tym, że mi się przedstawiła. Jestem ciekawa, czy zrobiła to z własnej woli, czy chciała sprawdzić, czy poczuje tam jakieś sumienie – cokolwiek to jest – aby ją przeprosić, przedstawić się i zawrzeć znajomość. Ta... raczej nie. Nie odpowiedziałam, bo nie było w tym sensu, bynajmniej dla mnie. Tak samo nie wytłumaczyłam jej, dlaczego tu stałam. Ona już idzie, a ja nie chce tracić czasu na takie bezużyteczne coś. Jedynie mogłam się w tej chwili odwrócić i iść przed siebie, pobrać z jakiegoś drzewa energię i wrócić na własnych siłach do watahy, idąc w przypadkową stronę – być może spotkać kogoś, kogo zapytam o drogę – gdyby nie fakt, że coś mi w tym przeszkodziło. Tak samo tej waderze. Ziemia dziwnie zaczęła się trząść, a jednej strony lasu uciekały zwierzęta. Normalnie to by mnie potrącały, ale wszystkie zwinnie mnie wymijały. Nie wiem jak z tą Tris, ale to nie ważne. Co mogło wywołać takie zamieszanie?

<Tris? Dokańczaj akcję xd>

Od Lee - Event Świąteczny

Święta. Boże Narodzenie. Wigilia. Z czym mi się to kojarzy? Na pewno z choinką. To była jedyna rzecz, którą uwielbiałam robić w święta. Lepsze niż prezenty, za którymi nie przepadałam. Szczeniaki jak zawsze bawiły się w ozdabianie, robienie tak zwanych stroików. Co roku je obchodziliśmy. Gdy nadszedł ten pierwszy raz, było to na prawdę świetne uczucie. Zamiast robić to, co innego szczeniaki, ja szłam ze starszymi w poszukiwaniu pięknej choinki. Zawsze coś pomogłam, nawet, gdy było to bezużyteczne. Chciałam tylko poczuć, że jestem tu potrzebna i tyle. Nawet niesienie w pysku jednej gałęzi sprawiało mi dużo radości, jeśli oni tak czy siak musieli wszystko nieść na swoich barach. Ozdabiałam choinkę podając wpierw ozdoby dla innych. Latałem w te i potem we w te. Rok później sama zaczęłam ją zdoić na dole. Tak... uwielbiałam choinki. Potrawy mnie mniej interesowały, nawet prezenty. Uwielbiałam patrzeć na migające światełka, które jakimś cudem jeden z nas zabrał ludziom. Nazywaliśmy je chyba świetlikami, kolorowymi świetlikami. Bynajmniej ja je tak nazywałam, bo tylko z tym mi się kojarzyły. Prezenty prezentami, co dostałam, to miałam. Ze wszystkich moich świąt jakie pamiętam, najlepszym prezentem okazała się księga od starej wadery. To od niej się nauczyłam wszystkiego o duchach, pomogła mi nawet odkryć większość mocy. A teraz? Musze radzić sobie sama, bynajmniej po części. Zastanawiałam się, jak to będzie w tej watasze. Pierwsze święta w nowym miejscu, z nowymi wilkami. Lepiej? Gorzej? Nawet z rodziną, która praktycznie się kłóciłam, gdzie ojciec nie zwracał na mnie uwagi, a matka była chyba tylko po to by być, potrafiłam spędzić z nimi wszystkimi święta. Nie licząc brata oczywiście, on, to inna historia. Ale co teraz? Mamy jakiś plan? Czy w tej watasze jest coś jeszcze, oprócz śniegu, który zawitał nas właśnie? Wybraną choinkę? Cokolwiek? Nie wiedziałam, a za trzy dni wszystko miało się odbyć.

~~

Obudziłam się z samego rana, zaraz po kolejnym koszmarze, który nawiedził mój umysł. Pięknie jest zostać powieszoną na drzewie, prawda? Ale wracając do tego dnia - słońce właśnie wschodziła na tereny naszej watahy, a ja już poczułam głód, który zapoczątkował mój beznadziejny humor. Na daremno próbowałam uciszyć burczący brzuch, aby spróbować jeszcze chociaż parę minut zasnąć. Zostałam zmuszona przez swój żołądek ruszyć swoje zacne siedzenie na polowanie. Jednak przed tym spotkałam alfę naszego plemienia. Calben informując mnie o nadchodzącym świecie, jakim było Boże Narodzenie i o którym niby nie wiedziałam, poprosił mnie o pomoc w przygotowaniach. Okazało się, że trzy plemiona, watah Oriona, Lupusa i Pyxis'a nie będą w ten czas prowadzić żadnych wojen, dlatego też będziemy wszyscy razem spędzać te święta. W sumie dla mnie to nie jest wcale taki zły pomysł. Może to nam przynajmniej pomoże w przyszłości? Przy jakimś konflikcie? Wszystko możliwe, a moce samego losu są nieznane.  Przywódca poprosił mnie wpierw o pomoc w ozdobieniu polany, na której ma się odbyć to święto, a następnie pomoc w upolowaniu niedźwiedzia - serio serio. Tak jak u ludziach powinien być indyk u nas będzie niedźwiedź. Ewentualnie jeleń, jeśli by takowego nie było, ale w to wątpię. Nasze tereny biedne nie są, a tym bardziej te, które nie należą do nas. Są niczyje, więc dlaczego nie mielibyśmy z nim skorzystać?
Poszłam na polanę, która znajdowała się między terenem watahy Oriona, Pyxis'a i Lupusa. Można powiedzieć, że było to centrum naszych terytorium. Była ona dość spora, na wschodniej części bliżej położonej Lupusa płynęła pomału wąska rzeczka, w której nie brakowało ryb. Cztery wilki za pomocą mocy wsadzali ogromne drzewko w sam środek łąki. Było bardzo ładne, duże, potężne, a co ważniejsze - nie łyse. Pamiętam jak w młodszych latach zawsze marudziłam, jakie choinki wybierali. W sumie to dzięki mnie wataha zaczęła obchodzić święta z ładną choinka, ponieważ wybierałam przeważnie te gęstsze, prostsze, a nie jak inni, jakieś koślawe i łyse. To chyba był jedyny powód, dla którego nie wyrzucali szczeniaka z tej wyprawy. Dalej nie rozumiem swojej durnej matki, dlaczego tak się mnie czepiała, o to, co robię, jak się zachowuje. W końcu byłam chociaż trochę pożyteczna, prawda? Może to nie ładnie cieszyć się z czyjejś śmierci, a tym bardziej tak bliskiej osoby, ale nie potrafię odczuwać żalu, bólu po jej stracie. W końcu to było mi na łapę, uwolniłam się od jej ciągłego gadania, ona sama nie musi się ze mną już użerać, nie ma żadnych kłótni. To samo z ojcem, chociaż on miał mnie bardziej gdzieś. Uznał, że jeśli nie chce być jedną z nich, nie należę do ich rodziny. Aż im się dziwie, dlaczego mnie nie wydziedziczyli i nie wyrzucili z jaskini, z domu w którym się narodziłam. No tak... ich reputacja była ważna, co by inni sobie pomyśleli? Para beta wyrzuca swoje dziecko na pastwę losu. Okropność, prawda? Chociaż dla mnie na łapę. Ale wracając do tego dnia...
Podeszłam do owych wilków, które zapewne nie były z mojego plemienia - w końcu nie znam wszystkich i nawet jeśli jest nas nie wielu, nie jestem pewna kto do nas należy. Zdążyłam jedynie poznać pewną wilczyce, której imienia nie poznałam, a watahy nie pamiętam. Ale czy to ważne? Nie zawracałam sobie głowy zbędnymi przywitaniami typu "Jestem Lee, jestem z tego i tamtego plemienia, a wy?". Według mnie, było to zbędne. Dlatego też zapytałam ich, w czym mam pomóc. Oczywiście miałam nadzieję, że będą na tyle mili, że powiedzą, że sami sobie poradzą. Ale przeliczyłam się, szkoda. Moim pierwszym zajęciem było zawieszenie światełek z jakąś waderą. Pokazała mi pudło oznajmiając, że te rzeczy zabrali ludziom. Były tam nie tylko owe światełka, ale także parę ozdób świątecznych. Dowiedziałam się od niej, ze później dorobimy parę zawieszek, ale to po zajęciu się tym sznurkiem. I znowu odczuwałam tą samą radość ze spędzania, a raczej z samych przygotowań. Nawet w tej chwili nie ukrywałam lekkiego uśmiechu na twarzy, który był spowodowany tym wszystkim. Moje pierwsze święta w nowym stronach. Ciekawe jak miną.
Podzieliłyśmy się z samicą na dwie części. Ona wzięła zachód, ja wschód i każda z nas kierowałam się w stronę wschodu, czyli razem ze wskazówkami zegara. Normalnie byśmy to razem robiły, jak to się robi w innych watahach, ale to było niepotrzebne. Ona ma skrzydła, a ja mogę użyć telekinezy. Dlatego też gdy tylko zniknęła mi z oczu, wzięłam swoją część światełek i zaczęłam zawieszań. Kabel, który powinien zostać wetknięty w tak zwane gniazdko z prądem, zostanie zasilany przez jakiegoś wilka. Nie dowiedziałam się dokładniej jakiego, ale to nie jest mi potrzebne. Mogę po za tym sobie zgadywać, ze pewnie jego moc polega na elektryczności, albo chociażby na świetle. Zaczęłam od gałęzi, a potem przelatując przez wszystkie drzewa, zakręcając pod i nad gałęziami, doszłam w ten sposób do początku drugiej połowy, tak samo jak po chwili wadera. Połączyłam tylko jakoś ze sobą kabelki, po czym podeszłam do pudła, w którym znajdowały się ozdoby. Chwilę im się przyglądałam, aż obok mnie nie pojawiła się ta wilczyca. Zaciągnęła mnie do robienia nowych zawieszek. To robiłyśmy akurat wspólnie, poszłyśmy do lasu. Tam nazbierałyśmy jakichś żołędzi z szyszkami, parę zawijanych gałązek i innych małych drobiazgów, które mogą nam posłużyć jako ozdoby świąteczne. Siedzieliśmy nad nimi jakoś godzinę. Wszystko układałyśmy na kupki, zawieszając na sznureczkach, po czym odkładaliśmy obok siebie. Gdy i to zadanie zostało wykonane, odniosłam małe ozdóbki pod choinkę. Trzecim zadaniem było upolowanie zwierzęcia. Nasza grupa składała się z trzech basiorów i dwóch wader, w tym mnie. Nie przyglądałam się żadnemu z nich, jak i z nikim nie wymieniłam żadnego słowa. Skupiłam swoją całą uwagę na naszym zadaniu, próbując wytropić określone zwierzę. Udało nam się go znaleźć po półgodzinnym szukaniu i jak zgaduje, wyszliśmy chyba po za terenu któregokolwiek plemienia. Ale to nie było ważne. Ważny był cel, czyli niedźwiedź, który w tym momencie leżał na trawie i się wylegiwał. Poszło z nim szybciej niż myślałam, wszyscy byli dobrymi łowcami. Trzech go okrążyło, zagradzając mu jakąkolwiek drogą ucieczki, po czym ja wraz z jakimś basiorem skoczyliśmy na niego. On na łeb, ja na szyję z tyłu. Gdy stracił orientację, reszta się na niego rzuciła. Tylko ta druga wadera nas asekurowała, dając wskazówki, które w sumie nam się przydały. Ja na przykład uniknęłam pacnięcia ogromną łapą, przez którą zapewne bym odleciała parę metrów do tyłu. Gdy zwierzak leżał martwy zabraliśmy go na nasze tereny. Potem dwójka poszła upolować parę zwierzaków, ja zostałam w tej trójce, która musiała zataszczyć niedźwiedzia na polanę. Udało nam się to po kwadransie, skubaniec lekki nie był. Położyliśmy go blisko rzeki, gdzie jakiś wilk miał się zając przygotowaniem jedzenia. Wróciłam do choinki, którą zaczęli już ozdabiać. To robiłam z największą przyjemnością, uwielbiałam ozdabiać to piękne drzewko, pod którym za jakiś czas pojawią się prezenty. No właśnie... może ja też komuś coś dam? Ale komu? Ech... zapewne alfy wszystkim coś szykują, ja nikogo nie znam, nikt mnie nie zna, wiec na jedno wychodzi - ja nie dostanę nic i ktoś ode mnie także. Jedynie od alfy otrzymam mały upominek, który mi wystarczy. Chociaż... nie ważne. Zajęłam się ozdabianiem. Na początku tak jak inni wieszałam na dole, a potem , aby pomóc co nieco tym lotnym wilkom, użyłam telepatii, zawieszając dzięki tym zawieszki na górnych gałęziach. Ozdoby były przeróżne, śnieżynki, zwykłe bombki, jakiś ze wzorami, znaczkami, małe renifery, parę świętych mikołajów, nasze szyszki i żołędzi, ozdoby zrobione z paprotek, mchu czy gałązek, a na samym czubku alfa ze skrzydłami, której imienia nie pamiętam - coś na S... - zawiesiła piękną gwiazdkę. Nie wiem czy była samodzielnie robiona, czy może zabrana z ludzkich stron, ale była piękna. Wydawała się jak prawdziwa gwiazda na niebie, chociaż nią nie było. Gdy się jej długo przyglądałeś, wydawało ci się, że zaczyna migotać. Na prawdę piękna. Miałam ochotę zapytać skąd ja maja, ale się powstrzymałam. Przez cały dzień się nie odzywałam i niech tak zostanie. Nie jestem skora do rozmowy, to chyba już każdy zauważył, ale nie ważne. Gdy spuściłam choinkę z oczu, rozejrzałam się po polanie. Była pięknie oświetlona. Dookoła oświetlona naszymi światełkami, które zostały już włączone przez jakiegoś samca. Pięknie migotały na różne kolory, czerwony, niebieski, zielony, pomarańczowy i żółty - pięknie. Innego słowa nie znam, aby to wszystko określił. Na samym środku stała zielona choinka - no dobra, była trochę obsypana śniegiem, który spadł podczas tego całego dnia, ale nikomu on nie przeszkadzał - ozdobiona najróżniejszymi zawieszkami, a nawet puchatymi łańcuchami, które były chyba zrobione z trawy, a następne przemalowane. Tak czy siak, wyglądy cudnie, jakby kolejna rzecz została zabrana z ludzkich stron. Przy rzece były już gotowe dania, w tym nasz kochany niedźwiedź, którego powinno, a raczej na pewno starczy dla wszystkich.
Wszyscy zebrali się przy choinkę, było nas całkiem sporo. Przed nami stała trójka przywódców. Z tego co zauważyłam, żadne z nich nie miało partnera, ale to tylko szczegół. Basior z innego plemienia zaczął swoje przemówienie, które skończył nasz przywódca. Wadera za to złożyła nam wszystkim piękne życzenia, po których zaczęło się świętowanie. Wszyscy radośnie krzyknęli, po czym zaczęliśmy składać sobie życzenia - oprócz mnie, ja ruszyłam do jedzenia, gdzie usiadłam na przeciwko zająca i czekałam na resztę. Gdy wszyscy się w końcu zebrali siadając przy stole, którego oczywiście nie było, któryś z alf rozpoczął kolację wypiciem toastu za wszystkich i za te pierwsze wspólne święta.
W sumie, to świetnie się bawiłam. Każdy ze sobą rozmawiał, nawet mi się udało załapać rozmowę z jakimś wilkiem, którego oczywiście już nie pamiętam, bo zaśmiecanie sobie głowy tą zbędną rzeczą by było niepotrzebne. Śpiewaliśmy kolędy, nawet ja. Chwaliliśmy kucharza świetnie przyrządzonymi potrawami, alfy, za takie wspaniałe rozpoczęcie oraz każdy siebie nawzajem, za pomoc w organizacji wszystkiego. Nawet ja złożyłam wszystkim wesołych świąt, wypijając za to toast. To było nawet dziwne, że każdy podszedł do tego czynu z uśmiechem. Miło, naprawdę. Na samym końcu przywódcy rozdali prezenty dla swoich członków. Swoją paczkę miałam zamiar otworzyć w jaskini, teraz chciałam się cieszyć tymi świętami. Jednak wyszły lepiej, niż sobie wyobrażałam. Cudnie.
Skończyliśmy świętować, gdy wybiła północ. Każdy wrócił do siebie, a to miejsce zostało sprzątnięte, ale beze mnie. Ponoć tylko choinka miała jeszcze stać do stycznia. Kolejne dwa dni świat każdy miał spędzić w swoim plemieniu, co w sumie nie przeszkadzało mi. Gdy doszłam do jaskini, rozpakowałam swój prezent. Dostałam od przywódcy księgę, ale nie jakaś zwyczajną. "Ponieważ jestem najwyższym magiem, pomyślałem, że ci się przyda" przeczytałam w myślach karteczkę, po czym spojrzałam na okładkę.
- Piękne święta - powiedziałam na głos sama do siebie.

~ ZALICZONE ~

Od Lee cd. Tris

Czyli teraz mam wdać się w niepotrzebną rozmowę. Ta... wolna wola jest cudowna, prawda? Zatrzymałam się i słuchałam jej, z małym rozbawieniem. Szkoda, że wiele informacji, faktów i stwierdzeń dochodzi do nas za późno. Ale cóż... taki los. Lubi niektórymi się bawić, a niektórzy lubią to robić między sobą.
- Nie prosiłam cię o żadną pomoc - stwierdziłam po chwili, gdy wadera zaczęła milczeć. Czułam, że krew w jej żyłach zaczyna się gotować ze złości, ale nie obchodziło mnie to. chciałam jak najszybciej stąd zniknąć, pobrać energię i wrócić do siebie. I tyle. A jeśli ten idiota będzie chciał się ze mną zabawić, to tylko na moją korzyść. Wystarczy parę sekund i już będę pełna energii, jeśli jest tak dobrym wojownikiem jak się wydaje. - I nie musisz się użalać nad sobą - dodałam. - Jakbyś była słaba, on by cię zabił i tyle - powiedziałem obojętnie, po czym ruszyłam w dalszą wędrówkę, jednak ona mnie ponownie zatrzymała.
- Gdyby nie ja, to ty byś leżała teraz martwa - krzyknęła. Podniosłam chorą łapę i machnęłam ją w prawo. Dalej bolała, co wywołało na mym pysku malutki uśmieszek. Nie rozumiem samej siebie, w jaki sposób taki ból może być zabawny. Ale jednak jest. A może tak mi się wydaje pod wpływem emocji?
- Niekoniecznie - odparłam. - Po to się ma moce, nie? - powiedziałam, jakby to była najoczywistsza rzecz na świecie. I w sumie była. Ale wielu reaguje pochopnie nie myśląc nad swymi zdolnościami. Przecież w tej chwili, jeśli wadera ma owe moce, przydatne do walk, nie musiała fatygować swojego cielska do walki, tylko użyć mocy. Ja bym tak zrobiła.

<Tris?>

Od Lee cd. Tris

Cholerna łapa. gdyby nie ona, poradziłabym sobie z tym wilkiem. W sumie... tak czy siak bym to zrobiła. Jednak wadera mi przerwała. Może to i dobrze? Nie muszę przynajmniej wyczerpywać energii na jakąkolwiek moc, aby uratować sobie tyłka. Ale w ogóle czego on ode mnie chce? To był ten sam wilk, który zaatakował mnie wczoraj, czy dwa dni temu. Straciłam już rachubę czasu, więc trudno mi powiedzieć. A co tej wadery... czy ona mnie śledziła? Super. Tak bardzo skupiłam się na tej durnej łapie, że nie mogłam jej nawet wyczuć, czy usłyszeć. Ta... piękne dni. Gdy wilk uciekł, wadera spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem, jakby nieobecnym. Po chwili ciszy jednak wróciła do siebie.
- Nic ci nie jest? - zapytała. Przechyliłam lekko głowę wymuszając się na jakiś uśmiech podziękowania, ale w tej chwili byłam nieco zdenerwowana. Nie na nią, tylko na tą łapę. A może ją sobie obetnę?
- Nie - mruknęłam. - Śledziłaś mnie? - zapytałam od razu. Chciałam to wiedzieć, ale ona mi nie odpowiadała. Milczała, a ja czułam się zdenerwowana tym, że siedzi cicho. W końcu westchnęłam zrezygnowana. - Temu, że mi pomogłaś, nie wydrę się na ciebie, ale że lazłaś za mną, też nie podziękuje - stwierdziłam po chwili ciszy odwracając się od niej i obserwując teren. Którędy ja to miałam iść... Ech... nie ważne. Pójdę byle jaką trasą. Ale przed tym muszę użyć mocy i niestety uśmiercę przy tym parę drzewek. Potrzebuje energii, jeśli chcę tam w końcu dojść. Może przynajmniej łapa się szybciej zrośnie? Wątpię. Wysysanie energii na czym innym polega, ale pomarzyć nigdy nie zaszkodzi.  Wadera w dalszym ciągu milczała, a ja znudzona tym wszystkim zaczęłam się kierować przed siebie. Gdy w końcu ją opuszczę, albo ona mnie jak kto woli, użyje mocy. Po co ma wiedzieć o moich zdolnościach?

<Tris? To jej nie przekonuje xd>

Od Lee cd. Tris

Miałam zamiar wracać do siebie. Już nic nie chciałam od wadery, chociaż... którędy do mojego plemienia? Nawet nie wiem gdzie się znajduje. Pięknie... a było trzeba się najpierw przejść po wszystkich terenach, zapamiętać co nie co, a potem pilnować się, gdzie łazi. Ale nie, ja musiałam na ślepo biegnąć za tym durnym wilkiem, aby z nim walczyć. Wywiódł mnie jedynie tam, gdzie nie pasuje, nie powinnam tu być - chyba. Nawet nie potrafiłam określić czyje to są tereny. Pięknie.
- Wiesz może którędy do watahy Oriona? - zapytałam stając na wprost wadery, która bacznie mi się przyglądała. Nienawidziłam tego. Denerwował mnie czyjś wzrok na mojej osobie, ale się nie odzywałam. Jedynie próbowałam ukryć niezadowolenie, które było wynikiem gapienia si na mnie. Trudno. Chwilę milczała zastanawiając się i rozglądając się uważnie. Gdy wstała, podeszła parę metrów bliżej mnie.
- Musisz iść na zachód - wskazała kierunek. - Prosto przez las, a gdy trafisz na rzeczkę, idziesz wzdłuż niej. Po jakimś czasie jesteś na swoich terenach - wyjaśniła. Skinęła głowa i ruszyłam przed siebie, z jedną łapą uniesioną ku górze. - Poczekaj - powiedziała szybko i podeszła do mnie. Spojrzałam na nią wyczekująco. Jeśli mam dojść do siebie, najlepiej, abym już ruszała. Nie wiadomo ile mi zajmie ta droga, a chciałabym się położyć u siebie. - Poradzisz sobie? Może ci pomóc? - niby w jej głosie było coś, co można nazwać życzliwością, ale jej mina była taka obojętna i chłodna, że sama nie wiedziałam, co było udawane. Życzliwość, czy ta obojętność. Ale to nie ważne.
- Poradzę sobie - powiedziałam kontynuując przerwaną kilka sekund temu czynność. - Do nie wiadomo kiedy - pożegnałam się z nią.

<Tris? Jeśli masz pomysł, w którym by mogli się znowu spotkać, proszę bardzo>

Od Lee cd. Tris

Tylko chwilę wpatrywałam się w ogniste iskierki ulatujące ku górze, ponieważ zaraz wróciłam myślami do tej cholernej łapy. Może rzeczywiście to coś pomoże? Zakażenie nie ma z której strony się dostać, a ból został nieco uśnieżony. Może nie będzie tak źle, jak myślę? Tylko teraz się tak zastanawiam, cy to dobry pomysł. W końcu moje ciało przystosowało się do samodzielnego leczenia, bez potrzeby jakichkolwiek ziół, ewentualnie wody. Jak zareaguje na nowe doznanie? A może lepiej tego nie wiedzieć? Po chwili bezczynnego gapienia się na łapę, na ognisko i rozmyślania nad wszystkim i niczym, zasnęłam.

***

Stanęliśmy na przeciwko siebie. Tylko ja i on. Sami na polu. Jeden cel - walka. Na śmierć i życie? Być może. Jeśli wpierw on nie ucieknie, bo ja nie mam zamiaru się poddać. Przygotowałem się. Byłem w stu procentach gotowy, tak jak on. Wiatr był po mojej stronie. Stanąłem w odpowiedniej pozycji, po czym zmarszczyłem czoło.
- Gotowy? - zapytałem.
Skinął głową. Obydwoje ruszyliśmy w tym samym momencie odbijając się tylnymi łapami od ziemi. Skoczył na mnie, ale ja zrobiłem szybki unik. Tym samym chciałam go uderzyć tylnymi łapami, jednak on odskoczył. Ruszyłem na niego biegiem, a gdy wylądowałem na nim, chwilę się zataczaliśmy po błocie, aż mnie nie ugryzł w szyję. Cicho zaskowytałem, po czym uderzyłem go pazurami po mordzie, tym samym zostawiając ślad na jego policzku. Puścił mnie, a ja go kopnąłem tylnymi łapami. Uderzył plecami o kamień, jednak się nie poddał. Skoczył na mnie, a ja przyjąłem jego atak. Otwarłem pysk i przejechałem kłami po jego twarzy, odgryzając tym samym część jego ucha. Usłyszałem cichy jęk bólu, a następnie sam go poczułem na przedniej łapie. Wgryzł mi się w nią, a ja byłem zmuszony drugą wydłubać mu oko, a następnie ugryźć go w szyję. Puścił mnie. Chwyciłem go za fraki i rzuciłem nim o drzewo. Usłyszałem chrupnięcie kości. Zacząłem biec za nim, jednak łapa mi w tym przeszkadzała. Wgryzł się głęboko, jeśli nie tknął kości. On sam zaś zaczął uciekać, chociaż z trudem. Przywalił głową o drzewo i teraz biegł, jakby był po alkoholu. Wiedziałam, że to nie był koniec...
***

Po otworzeniu oczu mogłam zdać sobie sprawę, że to tylko sen. Nic innego, jak jednak zwykła iluzja senna i tyle. Podniosłam łeb i spojrzałam na miejsce, w którym poprzedniej nocy leżała wadera. Co ciekawsze, nadal nie znałam jej imienia, ale to chyba dobrze. Na co mi one? Po co ona ma znać moje, a ja jej? to tyko jednorazowa pomoc, ewentualnie jeśli los ze chce się nami jeszcze raz zabawić, droga wolna. Wszystko się może stać. Wadera dalej leżała. Podniosłam się i znowu popełniłam ten sam błąd, przerzucając jakiś tam ciężar na chorą łapę. Jęknęłam z bólu zaciskając zęby, gdy zauważyłam, że wadera się zaczyna budzić.

<Tris?>

Od Lee cd. Sombry

To takie piękne, gdy masz zamiar zrobić sobie nocny spacerek, by pooglądać te wszystkie gwiazdy, aż tu nagle nie wiadomo skąd ktoś na ciebie ląduje, jakbyś był jakąś ofiara, która można od razu pożreć! Na miejscu tego kogoś nie dziwiłabym się, że mój głos był nie tylko wyraźny, ale też nieco agresywny. Nieco to mnie zdenerwowało, ale po chwili się opanowałam, gdy jego głos był... przerażony? Nie no, przesadzam. Zbity z tropu? Wydawało mi się, że głos tego kogoś zaczynał drżeć, a on sam próbował to opanować. Dzięki temu, że moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, mogłam zauważyć rysy tego kogoś. Zgaduje, że był to wilk o ciemnej sierści. Dzięki woni, jakiej od tego kogoś wyczuwałam, mogłam zgadywać, że był to samiec. Ale nic nie jest pewne. To tylko przypuszczenia, chociaż jego głos także na to wskazywał.
- Skoro ja nie muszę wiedzieć, ty także - fuknęłam odwracając się od niego. Miałam ochotę na dalsze wędrówki, spacerowanie po tym terenie, spowitym całkowicie mrokiem, gdzie niebo było pięknie zasiane gwiazdami. Niestety ten ktosiek mi to przeszkodził.
- Czekaj - zatrzymałam się i spojrzałam na posturę kątem oka.
- Może byś się grzeczniej wypowiadał - odwróciłam się od niego. Chwilę milczał, aż w końcu westchnął zrezygnowany.
- Jak się nazywasz? - jego głos był pewny, a to, co słyszałam wcześniej, to drżenie, wydało się tak samo nieprawdopodobne, jak słońce w nocy. Także chwilę milczała, zastanawiając się nad odpowiedzią. Może czegoś chce? Ale po co mi to?
- Lee - mruknęłam po chwili stając przed nim. - A ty? - mój głos był tak samo spokojny jak jego, pewny. Wydawać się mogło, że w tym momencie stoją przed sobą dwa dumne basiory, chociaż w rzeczywistości było to wkurwi*jąca wadera i nie wiadomo jaki samiec.

<Sombra? Przedstawisz się?>

Od Lee cd. Tris

Zioła... takie oczywiste, ale też trudne do wykonania. Na świecie sama nie wiem ile jest rożnych roślin, a nie wszystkie są dobre, niektóre w ogóle niepotrzebne, są pasożyty, a także trujące. Nie znam jej, skąd mogę wiedzieć, czy zna się na tym? Albo lepiej - jeśli się zna, czy świadomie nie będzie chciała mnie otruć? Ale w sumie wątpię to. Skoro należy do jednych z tych plemion, po co by miała to robić? To wywołałoby tylko kłopoty, być może wojnę. Po za tym... nie widzę sensu. Równie dobrze mogłaby mnie wepchać do wody, utopić, czy użyć jakiejś tam mocy o której ja nawet nie mam wiedzy. Ale po co się bawić? Prawda? Chciałam jej zadać pytanie, dotyczące tego wszystkiego, ale szybko się rozmyśliłam. Pokręciłam przecząco głową dając jej znać, że jednak niczego od niej nie chciałam i może kontynuować to, co właśnie jej przerwałam. Skinęłam głową, odwróciła się i poszła gdzieś w las. Ja za to usiadłam na trawie, blisko brzegu, a łapą wysunięta na przodzie, aby się na niej przypadkiem nie położyć. Łeb położyłam na tej zdrowej i po prostu przyglądałam się tafli wody, która była lekko poruszana przez chłodny wiatr. Zamknęłam oczy i oddałam się temu, co teraz było.
Wadera wróciła... nie mam pojęcia ile czasu minęło, czy która właśnie jest. Najwidoczniej tak bardzo się oddałam temu wszystkiemu, wsłuchując się w bijący życiem świat, że o wszystkim zapomniałam. Także gdy wadera nagle mnie dotknęła, nie wiedziałam co się dzieje. Dopiero gdy przeniosłam jakiś ciężar na łapę, gdy wstawałam, przypomniałam sobie wszystko. Rzuciło się na mój umysł, tak samo niespodziewanie, jak pojawił się ból.
- Mam zioła. Trudno było je znaleźć - oznajmiła. Spojrzałam na jej kamienną twarz, po czym skinęłam głową, czekając na jej ruchy. W końcu ja się nie znałam na leczeniu. Ozywałam do tego łez, a te moje rany przechodziły po jakimś czasie. Przyzwyczaiłam się więc do bólu i wszystkiego, ale taka odmiana, jak uśnieżenie go przez jakieś roślinki chyba dobrze mi zrobi, prawda?

<Tris?>

Od Lee cd. Tris

No w końcu, bynajmniej się na coś przydała. Lepiej dla mnie. Jeśli chce się jej ze mną użerać, to proszę bardzo. Oby tylko to jej odkażanie się na coś przydało, nie chce mi się na nią wydzierać, że przez nią moja rana jest jeszcze gorsza niż wcześniej. Ale uważam, że woda dobrze zrobi, może rzeczywiście najpierw trzeba się pozbyć tego brudu, jaki nazbierał się podczas tej całej drogi. Na początku milczałyśmy. Żadna z nas się nie odezwała. Towarzyszył nam jedynie świst wiatru i czasem ćwierkanie ptaków, które w sumie nie było takie złe. Tylko i tak wolałam ciszę. W końcu dotarłyśmy o określonej wcześniej zbiornika wodnego, po czym mogłam przestać się o nią opierać. Prawda byłą taka, że i tak bym doszła sama do terenów, a czy one były daleko, tego nie byłam pewna. To dopiero pierwsze dni, skąd mogę to wiedzieć? Nawet nie jestem pewna, na których się tak właściwie znajduje. Po prostu biegłam za wrogiem, który wyciągnął mnie w miejsce, w którym walczyliśmy. Wtedy nie w głowie mi było na których terenach jestem.
- Jak się nazywasz? - zapytała, wsadzając moją łapę do wody. Może to mi ulży? W sumie... to prawda. Woda była na tyle chłodna, że wpierw poczułam dziwne mrowienie, a ból przeszedłem, jednak nie do końca. Im dłużej trzymałam łapę w wodzie, zaczynała mi zamarzać z zimna, dlatego też ją wyjęłam.
- Lee - odparłam w końcu machając łapy an boki, aby pozbyć się wody, jednak to był mój błąd. Zacisnęłam żeby tłumiąc w sobie jęk bólu. Musze zapamiętać, aby nie szamotać tą cholerną łapę, bo będzie tylko coraz gorzej. Żałuje, że moja moc leczenia ran łzami nie działa na mojej osobie, tylko na czyjejś. - I co teraz? - zapytałam parząc na waderę.

<Tris?>

Od Lee cd. Tris

Chwilę mierzyłyśmy się jeszcze wzrokiem, aż doszłam do wniosku, że ten czas, który właśnie zużywam na gapienie się na nią, mogłam przeznaczyć na dalszą wędrówkę. A gdzie? Do jaskini. zaraz... po co jak tam szłam... A tak! Łapa. Spuściłam z niej wzrok i popatrzyłam na uniesioną przednią łapę. Aż dziwne, że nic jej nie zrobiła, że boli tak samo jak wcześniej, ale żadnych złamań, czy tym bardziej krwi tutaj nie było. Pomachałam nią jedynie na boki, czego pożałowałam. Zaciskając zęby postawiłam ją na ziemię, nie przenosząc na nią żadnego ciężaru.
- Zraniłam cię w łapę? - zapytała, jakby ją to na prawdę obchodziło. I nagle ten cały chłód bijący od niej jakby się gdzieś zapodział. Spojrzałam na nią. Cóż... Może zna się na tych badaniach czy jakoś tak? Ja jestem magiem, nie lekarzem. Jest różnica. Jedynie mogę rzucić na kończynę czar, jeśli będę miała dużo szczęścia. Czasem żałuje, że moc leczenia łzami nie działa na takie złamania lub zbicia. Jedynie rany cięte.
- Nie - powiedziałam. - Zrobiłam to wcześniej - powiedziałam, nie mówiąc jej nic o walce. Po co ma wiedzieć? Jeszcze okażę się, że ten ktosiek był jej bliskim czy czymś tam i pomarzy sobie o zemście. A mi się kłopotów nie chce nosić na swoich barach. Po co mi to?
- Byłaś z tym już u medyka? - zapytała, na co pokręciłam głową. Nie spuszczałam z niej teraz wzroku. Wdawała się podejrzanie miła.
- Z której watahy jesteś? Jeśli w ogóle jesteś stąd - obróciłam się do niej całkowicie, gdyż wcześniej stałam bardziej bokiem, gotowa odejść. Chwilę milczała zastanawiając się pewnie, czy zdradzić to. Koniec końców odpowiedziała, że należy do Lupusa. Skinęłam głową. - Znasz się na leczeniu? - zapytałam nie owijając w bawełnę. - Do głównych terenów mam jeszcze kawał, a pomoc by mi się przydała - powiedziałam.

<Tris?>

Od Lee cd. Tris

Osobnik zaraz po zderzeniu zszedł ze mnie i stanął w pozycji obronnej. Czyli, że to ja go atakowałam? Ha! Może się przeliczyć. Nie dość, że ląduje na mnie nie wiadomo po co, to jeszcze uważa mnie za wroga. Nienawidzę takich pomyłek. Dlatego też gdy tylko wstałam otrzepując się z piachu, jaki na mnie wylądował, posłałam mordercze spojrzenie ku "niewinnej" waderze.
- Czego się bronisz? - fuknęłam. - To nie ja się rzucam na inne wilki - mruknęłam i się jej nieco przyjrzałam. Nie znałam jej. Zapewne nie było z mojej watahy, albo jest nowa. Nie będę stawiać na nic, bo może jest jakimś przybłędą, który się zgubił? Była ode mnie nieco niższa. Futro miała całe czarne, w paru odcieniach, podobnie jak ja - tyle, że ja miałam brązowe. Najbardziej się rzucały w oczy srebrne pręgi na puszystym ogonie - albo grubym. Podobne wzory miała na uszach, które w pewien sposób podkreślały jej błękitny kolor oczu.
- Nie rzuciłam się na ciebie - powiedziałam spokojnym głosem nie zmieniając swojej pozycji.
- A to co było? - zapytałam z ironią. W przeciwieństwie do niej, nie szykowałam się do żadnej obrony, a tym bardziej ataku.
- Poślizgnęłam się i wpadłam na ciebie przypadkiem - chwilę mierzyłam ja nieufnym wzrokiem, podobnie jak ona mnie. Koniec końców jedynie skinęłam głową.
- To może lepiej następnym razem uważaj - rzuciłam. - Jeśli sobie niczego nie złamiesz, to wkrótce komuś tak - w sumie nie wiem, czy miało to ją urazić, czy było takie drażniąca. Po prostu dałam jej radę, której powinna się posłuchać. Wpadając na kogoś z taką siła można mu coś złamać, zgnieść, a przy słabszych szczeniaka nawet zniszczyć jakąś kość.

<Tris?>

Od Lee do kogoś

Stanęliśmy na przeciwko siebie. Tylko ja i on. Sami na polu. Jeden cel - walka. Na śmierć i życie? Być może. Jeśli wpierw on nie ucieknie, bo ja nie mam zamiaru się poddać. Przygotowałam się. Byłam w stu procentach gotowy, tak jak on. Wiatr był po mojej stronie. Stanęłam w odpowiedniej pozycji, po czym zmarszczyłam czoło.
- Gotowy? - zapytałam.
Skinął głową. Obydwoje ruszyliśmy w tym samym momencie odbijając się tylnymi łapami od ziemi. Skoczył na mnie, ale ja zrobiłam szybki unik. Tym samym chciałam go uderzyć tylnymi łapami, jednak on odskoczył. Ruszyłam na niego biegiem, a gdy wylądowałam na nim, chwilę się zataczaliśmy po błocie, aż mnie nie ugryzł w szyję. Cicho zaskowytałam, po czym uderzyłam go pazurami po mordzie, tym samym zostawiając ślad na jego policzku. Puścił mnie, a ja go kopnęłam tylnymi łapami. Uderzył plecami o kamień, jednak się nie poddał. Skoczył na mnie, a ja przyjęłam jego atak. Otwarłam pysk i przejechałam kłami po jego twarzy, odgryzając tym samym część jego ucha. Usłyszałam cichy jęk bólu, a następnie sam go poczułam na przedniej łapie. Wgryzł mi się w nią, a ja byłam zmuszony drugą wydłubać mu oko, a następnie ugryźć go w szyję. Puścił mnie. Chwyciłam go za fraki i rzuciłam nim o drzewo. Usłyszałam chrupnięcie kości. Zaczęłam biec za nim, jednak łapa mi w tym przeszkadzała. Wgryzł się głęboko, jeśli nie tknął kości. On sam zaś zaczął uciekać, chociaż z trudem. Przywalił głową o drzewo i teraz biegł, jakby był po alkoholu. Wiedziałam, że to nie był koniec, jednak zaprzestałam wszelkich prób, gdy jego twarz zamieniła się w pysk brata...
Weszłam do lasu starając się zapomnieć o tym wilku. Przez chwilę wręcz byłam pewna, że walczyłam z bratem, ale gdy na nowo powróciła myśl o jego śmierci, wszystko zniknęło. Wiatr od razu przestał szaleć, jak na polu. Zrobiło mi się nieco cieplej, ale jednak dalej czułam powiew wiatru. Miałam zamiar upolować sarnę, aby mój żołądek się w końcu zamknął i dał mi spokój. Niestety łapa mi to uniemożliwiała, tak więc musiałam wracać do siebie. Zaczęłam podążać w stronę groty, jednak ktoś mi to uniemożliwił. Jakim cudem? Obcy wylądował na mnie, jakbym była jego śniadaniem!

<Ktoś?>

Od Lee do Renn

Sama nie wiem gdzie się znajdowałam. Obok mnie oczywiście spadał wielki wodospad, ale nie zwróciłam na niego uwagi. Nawet nie czułam pragnienia, także się nie zatrzymałam. Po prostu szłam przed siebie, aby dojść do Zatoki, gdzie to znajdowała się moja jaskinia. Droga trwała dosyć długo, gdyż nie zbyt znałam te tereny i nie wiedziałam, gdzie się obecnie znajdowałam. Dlatego postanowiłam użyć swego psiego instynktu i odnaleźć ją jakoś przypadkiem. Nie zbyt wierzyłam w to, że mi się uda, ale o dziwo po kilku godzinach błąkania się bez sensu, odnalazłam to cholerne miejsce. Było ono jednak położone dosyć blisko jaskini, w której nocowałam. Po prostu pomyliłam kierunek i poszłam w przeciwną stronę. Gdy się tego domyśliłam, chciałam walnąć jak najmocniej w ścianę jaskini, aby łeb mnie rozbolał. Tak właśnie chciałam siebie ukarać, ale zamiast tego tylko spojrzałam wejście do groty. Czułam jakiś dziwny zapach…
W środku jak zawsze było chłodno. Słyszałam szum wody i widziałam te niebieskie okręgi na skałach, które wyglądały jak stare trumny. Pierwszego dnia się przeraziłam. Nie potrafiłam tam przesiedzieć ani chwili dłużej, ale musiałam gdzieś przenocować. A ponieważ było już ciemno i nic nie widziałam, oprócz jakichś czarnych cieni, musiałam się przemóc. Zamknęłam oczy i próbując nie myśleć o tym miejscu, chciałam jak najszybciej zasnąć. Bałam się tej ciemności, gdy po chwili kręgi wyrzeźbione w tych „trumnach” zaświeciły błękitnym blaskiem. I od kąt jest tam ciemno, one się zapalają i ukazują piękno całej jaskini. Za to ją właśnie kocham – bo jest jednocześnie przerażająca, ale też i piękna. Nazwa „Błękitna Śmierć” wzięła się właśnie z tych trumien, połyskujących błękitnym światłem.
Za każdym razem gdy się zagłębiałam, światło stawało się coraz bardziej wyraźniejsze, czułam zapach kogoś. Ktoś tu musiał być. Wbiegłam więc do środka i się zatrzymałam, widząc jakąś śpiącą sylwetkę pod ścianą. Podeszłam do niego. Leżał na moim legowisku, które w rzeczywistości było skórą niedźwiedzia. Stanęłam nad tym kimś i uważnie mu się przyjrzałam. Szturchnęłam tego kogoś.
- Ej, ty – nie obudził się.
Prób było kilka. Owa postać miała bardzo mocny sen, więc byłam zmuszona zmienić podejście. Nachyliłam się nad jego łbem, by po chwili ugryźć go w ucho. I wtedy drgnął, obudził się. Woń była jednocześnie znana, jak i obca. To mogło mi tylko tyle podpowiedzieć, że ów wilk należał do tej watahy, którą wczoraj wyczułam. Chyba...
- Przepraszam, ale to moja jaskinia. Kim jesteś? – stałam wpatrzona w obcego towarzysza lekko przechylają głowę w bok.

<Renn?>